و آنقدر در راه تو، یکطرفه تلاش کردم که حالا انگار از میدان جنگ برگشته‌ام، خسته و فرسوده.

وقتی دختر آینده‌ام میگه گریه کردم و در هر صورت بلند شدم و انجامش دادم چون دنیا منتظرم نمیشینه، پس میدونم تست DNA لازم نیست و بچه خودمه.

اگه بخشیدمت سر این بود که پرونده بسته شه، ازت رها شم و بتونم دوباره زندگی کنم، وگرنه اگه یه روز گریه‌هات رو ببینم، نرسیدن‌هات رو ببینم، ترک و طرد شدنت رو ببینم، ناراحت نمیشم.

عزیزم، تو زیادی حساس نیستی و بیش از حد شلوغش نمیکنی، اگه اذیتت میکنه، پس اذیتت میکنه، همین.

و من پذیرفته‌ام که گاهی ممکن است
ما برای آدم‌ها فقط پناهگاهی باشیم
تا زمانی که یک خانه‌ی امن پیدا کند
و بروند...

اگه دلتون نمیاد به کسی
بدی کنید، نارو بزنید
زیرآب بزنید، حقشو بخورید
بدونید ساده نیستید، ذاتتون درسته.

حس دیر شدن بهم دست داده، حس میکنم
دیره دیگه، واسه همه چی...

دیگر برام مهم نیست چه کسی دوستم دارد
چه کسی دوستم ندارد چه کسی راست می‌گوید
و چه کسی دروغ؛
من همه را رها کردم
و فقط به خودم تکیه کردم.

کسی که یهو میزاره میره عاشق نبوده، یا داشته خیانت میکرده یا بخاطر اینکه بهت خیانت نکنه ترجیح داده باهات به هم بزنه چون میخواد بره با یکی دیگه.

تو توی رابطه و رفاقت با من میتونی اسلحه رو سمتم بگیری، حتی کارم رو تموم کنی، ولی من همچنان اعتقاد داشته باشم از عمد نزدی، و اگه تیرت خطا بره، باز هم جلوت وایمیسم میگم اشکال نداره دوباره بزن.

مریض‌تر از من وجود نداره، همیشه میرم دنبال چیزهایی که نفسم رو بند میاره و سلول‌هام رو بغضی میکنه و بعد میشینم میگم چرا حالم بده.

میدونی چرا هرگز نتونستم ببخشمت؟ چون واقعا متاسف نبودی.

تو اون حسی گیر کردم که نه دیگه دوستش دارم، نه میخوامش، نه ازش متنفرم، نه ذوق دارم اما در موردش گریه میکنم.

در گلایه کردن میلی به آشتی هست و من گله‌ای ندارم.