متاسفانه آدم‌های کمی تو زندگیم وجود دارن که قدرت ناراحت کردنم رو دارن اما همون‌ها هم اصلا برام کم نمیذارن و هر بار بدتر قلبم رو میشکنن.

اون موقع‌ها که ارزش خودم و نمی‌دونستم خیلی خوش می‌گذشت. الان در تنهایی کامل هستم و کلا دو تا دوست برام مونده.

اون موقع‌ها که ارزش خودم و نمی‌دونستم خیلی خوش می‌گذشت. الان در تنهایی کامل هستم و کلا دو تا دوست برام مونده.

آدمی‌زاد همینه. گاهی کل زورش رو می‌ذاره که فقط از پس خودش بربیاد!

در وجودم حس فقدانی‌ست که قادر به بیان آن نیستم؛ گویی همه چیز می‌توانست جور دیگری باشد.

اون حس پشیمونی‌ای که بعد از شکستن خط قرمزهات برای یه نفر سراغت میاد، ولی آخرش میفهمی اصلا ارزشش رو نداشته، اوج غمه.

هر روز که قیمت دلار بالاتر میره، دو تا پارتنر قید ازدواجشون رو میزنن، یه پدر نمیتونه برای بچه‌اش دوچرخه بگیره، یه مادر مجبوره یجای دیگه هم بره کار کنه، یه پسر معامله ماشینی که میخواسته رو کنسل میکنه، یه نفر دیگه نمیتونه داروهاش رو بخره، یه نفر باید اندازه حقوق یه ماهش برای سکه مهریه بیشتر بده.

فکر میکنی که ضعیفی؟ تو با سخت‌ترین لحظات زندگیت بدون اینکه حتی به پدر و مادرت چیزی بگی رو به رو شدی.

اگه فرصت شد وسط مقایسه و حسادت این داستان‌ها، بعضی وقت‌ها از ته دلتون واسه یکی خوشحال شین قول میدم که چیزی ازتون کم نمیشه.

کسی که رفتنی باشه خداحافظی نمیکنه، خداحافظی یعنی نذار برم.

برگشتنی در کار نیست، قدر همه چی رو همون لحظه بدون.

بله من منطقی تصمیم می‌گیرم
و با احساساتم برای تصمیمی که گرفتم عزاداری می‌کنم.

خالی نمیشم، از غمی که حق من نبود.

وقتی مطمئن باشم در حقت اشتباهی نکردم، برام مهم نیست اگه تا ابد باهم صحبت نکنیم.