آدمی‌زاد همینه. گاهی کل زورش رو می‌ذاره که فقط از پس خودش بربیاد!

در وجودم حس فقدانی‌ست که قادر به بیان آن نیستم؛ گویی همه چیز می‌توانست جور دیگری باشد.

اون حس پشیمونی‌ای که بعد از شکستن خط قرمزهات برای یه نفر سراغت میاد، ولی آخرش میفهمی اصلا ارزشش رو نداشته، اوج غمه.

هر روز که قیمت دلار بالاتر میره، دو تا پارتنر قید ازدواجشون رو میزنن، یه پدر نمیتونه برای بچه‌اش دوچرخه بگیره، یه مادر مجبوره یجای دیگه هم بره کار کنه، یه پسر معامله ماشینی که میخواسته رو کنسل میکنه، یه نفر دیگه نمیتونه داروهاش رو بخره، یه نفر باید اندازه حقوق یه ماهش برای سکه مهریه بیشتر بده.

فکر میکنی که ضعیفی؟ تو با سخت‌ترین لحظات زندگیت بدون اینکه حتی به پدر و مادرت چیزی بگی رو به رو شدی.

اگه فرصت شد وسط مقایسه و حسادت این داستان‌ها، بعضی وقت‌ها از ته دلتون واسه یکی خوشحال شین قول میدم که چیزی ازتون کم نمیشه.

کسی که رفتنی باشه خداحافظی نمیکنه، خداحافظی یعنی نذار برم.

برگشتنی در کار نیست، قدر همه چی رو همون لحظه بدون.

بله من منطقی تصمیم می‌گیرم
و با احساساتم برای تصمیمی که گرفتم عزاداری می‌کنم.

خالی نمیشم، از غمی که حق من نبود.

وقتی مطمئن باشم در حقت اشتباهی نکردم، برام مهم نیست اگه تا ابد باهم صحبت نکنیم.

واقعیت زندگیم رو بخوام شرح بدم اینجوریه
که آهنگا قفلی نیستن، فیلم و سریالا حوصله
سربرن، آدما به شدت مسخرن، فُحشا حق
مطلبو ادا نمیکنن، خونه دلگیره، بیرون
زیادی شلوغه، دیگه با هیچی حال نمیکنم.

‏آدما شبیهِ کسی میشن که دوستش دارن پس‌ ‏بهترینو انتخاب کنید.

کمرنگ شدن با آدم‌هایی که حس میکنم ثانیه‌ای دلشون با من نیست از واضح‌ترین و بارزترین ویژگی‌های این روزهامه.