اگه فرصت شد وسط مقایسه و حسادت این داستان‌ها، بعضی وقت‌ها از ته دلتون واسه یکی خوشحال شین قول میدم که چیزی ازتون کم نمیشه.

کسی که رفتنی باشه خداحافظی نمیکنه، خداحافظی یعنی نذار برم.

برگشتنی در کار نیست، قدر همه چی رو همون لحظه بدون.

بله من منطقی تصمیم می‌گیرم
و با احساساتم برای تصمیمی که گرفتم عزاداری می‌کنم.

خالی نمیشم، از غمی که حق من نبود.

وقتی مطمئن باشم در حقت اشتباهی نکردم، برام مهم نیست اگه تا ابد باهم صحبت نکنیم.

واقعیت زندگیم رو بخوام شرح بدم اینجوریه
که آهنگا قفلی نیستن، فیلم و سریالا حوصله
سربرن، آدما به شدت مسخرن، فُحشا حق
مطلبو ادا نمیکنن، خونه دلگیره، بیرون
زیادی شلوغه، دیگه با هیچی حال نمیکنم.

‏آدما شبیهِ کسی میشن که دوستش دارن پس‌ ‏بهترینو انتخاب کنید.

کمرنگ شدن با آدم‌هایی که حس میکنم ثانیه‌ای دلشون با من نیست از واضح‌ترین و بارزترین ویژگی‌های این روزهامه.

درست وقتی که فکر میکنم دیگه حالم بهتره و میتونم به مسیرم ادامه بدم، غم دو دستی پام رو میگیره و میکشتم پایین پیش خودش.

نمیدونم چطوری میشه گفت ولی یه سری آدم‌ها دیگه از دوست و این چیزها گذر میکنن، تبدیل به اعضای بدن میشن.

خیانت کردن حتما این نیست که شما بری و با یک نفر دیگه وارد رابطه شی، هر کاری که باعث شه طرف مقابلتون ازتون دلخور شه اسمش خیانته.

چقدر درس خوندیم، چقدر کار کردیم، چقدر باشعور بودیم، چقدر برای پیشرفت جنگیدیم، چقدر ورزش کردیم، چقدر زحمت کشیدیم، آدم‌های قابلی بودیم و این زندگی حقمون نبود.