ما شهرستانیا مکالماتمون به «کَدَّن نَخبر؟هِش زاد، اِشَک لَر دوغوبلار» محدود می‌شه متاسفانه.

ولی سیگاری ها قشر مظلومین. اکثرا سیگار کشیدنشون رو قایم می‌کنن و اگر نکنن هم نصف جامعه دردِ اینا براشون مهم نیست. خلاصه گرون که می‌شه راه اعتراضی چیزی ندارن. تمکین می‌کنن.

چی باعث می‌شه فکر کنید اگر حرفتون رو‌غیر مستقیم بزنید مودبانه گفتیدش؟

همین که غیر مستقیم بگید و‌ احمقی‌فرضم کنید که صرفا با تغییر جمله بندیتون قراره ناراحت نشم از حرفتون برام ناراحت کننده تره.

آدم‌وقتی حرف نداره می‌ره می‌خوابه نه اینکه چنلش رو باز کنه و ایز تایپینگ بشه.

«هرچیز که در جستن آنی، آنی.»

ای بابا داشت یادم می‌رفت.

یه عده هستن وقتی تو یه چیزی موفق می‌شن حس می‌کنن توی همه چیز‌ باید نظر بدن و حتی بدتر از اون هی بهت می‌گن اگه می‌خوای موفق بشی باید همین کار رو بکنی که من کردم.

مثلا شاید طرف رفته کون داده تا موفق شده و زندگیش خوب شده و هرچی می‌شه بهت می‌گه برو کون بده تا موفق بشی. مثلا داری کار می‌کنی میاد بالاسرت می‌گه اینا تهش هیچی نیست پاشو برو کون بدت و اصلا براش مهم نیست که آقا من کون ندارم، کونم تخته و کلا علاقه ای هم به دادن ندارم. فقط حرفشو تکرار می‌کنه.

حالا بدش اینجاست که یه عده چون اینا موفق شدن می‌گن پس راست می‌گن.

نمودار وِن و این داستان هارو‌ یادتونه؟ اگر نباشه هم چیزی رو از دست ندادید. خواستم بگم یه سری حس ها در تناقص باهم نیستن و ممکنه اشتراک داشته باشن.
که چی؟ که اینکه وقتی می‌پرسی ناراحت شدی و می‌گم نه نشدم معنیش این نیست که بعد از انجام کارت بنظرم یه آدم احمق میای، یا مثلا دیگه ازت بدم میاد.

من یه زمانی کونگ فو کار می‌کردم. حتی با الهام از من و کونگ فو یه فیلمی هم ساختن‌، پاندای کونگ فو کار.

خب بنظرم اونقدر بی‌نمک شدم که وقتش باشه یه اپیزود از سریال ریک اند مورتی رو بدن من بنویسم.

آدمی حرف از برگشتن می‌زنه که رفته باشه. وقتی یکی سر جاش وایساده نمی‌تونی بهش بگی برگرد پیشم. می‌تونی برگردی پیشش.

چجوری ممکنه همه به چیزی که می‌خوان برسن؟ همین که خود من به چیزی که می‌خوام برسم باعث می‌شه خیلی ها به چیزی که می‌خواستن نرسیده باشن.

نهایت تلاشم رو کردم از روی ظاهر قضاوت نکنم ولی دیگه بعد از خوندن نظرات ملت نشد. انصافا بیاید قبول کنیم یه عده فقط بلدن داف باشن.

آخر شب که می‌شه می‌زنن تو سر خودشون می‌گن دیدی چی شد؟ یادم رفت فلانی رو از اعتمادی که بهم کرد پشیمون کنم. می‌ذارنش تو برنامه سر صبحشون.

من برای نداشتنت تلاش های زیادی کردم.

از دوستان ریمیکس کننده آهنگ ها سوال دارم بنده. هدفتون جز بگا دادن آهنگ چی می‌تونه باشه؟

بعضی از آهنگ هارو اگر با چیزی جز یه هندزفری خوب گوش بدی اون آهنگ رو تلف کردی.

وقتی فهمدید کسی ازتون خوشش میاد ولی شما حسی بهش ندارید، اگر دنبال خودتون نکشیدش و بهش نگید حسی ندارید بهش، امتیاز اون مرحله رو از دست می‌دید؟

چی دوست داری نشونت بدم؟ من فقط چیزایی رو بلدم که دیدم، نمی‌تونم بسازم چیزی رو که وجود نداره.

من ۲۳ تا تابستون و عید رو دیدم، من بزرگ شدم، من می‌دونم که آدم برای تعطیلاتش اگر برنامه بریزه فقط عذاب وجدان ته تعطیلات برای باقی می‌مونه که چرا هیچ کدوم رو اجرا نکرده.