می‌خوای بیای کنار من بشینی؟ من به اینجا عادت دارم، تو چی؟

من بدم؟ شما خوب باش جای من.

حال ندارم تک تکش رو فوروراد کنم، شما خودتون برید بخونید:
@napeiro

من نمی‌فهمم. شما هم نفهمید که تنها نباشم.

نمی‌فهمم خلق الله رو. نمی‌گم برینی بهشون خوششون میاد، می‌گم نرینی بهشون فکر می‌کنن خبریه.

«حق من چیزی جز نفس های تو نیست، اگر جز اینه، حقمو نمی‌خوام»

من چیزی رو ناقص نمی‌خوام،‌ اگه نصفش‌ مال من نبود، بقیه‌ش هم مال بقیه‌.

والا که اگر بخواید بفهمید.

احمقانست ولی خب چرا؟ چون من می‌خوام.

دوست داشتم چشمام رو باز کنم و ببینمت ولی خب چاره چیه؟ چشمامو می‌بندم و می‌بینمت.

نشه انقدر آدم های اضافه زندگیمون رو حذف نکنیم که تهش جا برای خودمون نمونه.

کمر آدم تا یه وزنی رو تحمل می‌کنه، نمی‌تونی هر باری دیدی افتاده روی زمین برداری بژاری رو دوشت، جمع می‌شن و کمرت می‌شکنه. چند وقت یبار باید سبک کنی خودت رو. سبک کنی تا بتونی راه بری.

آدم از خودش تعریف نمی‌کنه، در واقع می‌تونه بکنه ولی خب وقتی بهت حس خوب می‌ده که بدون اینکه خودت بگی، بفهمن.

من چت کسی رو برای کس‌دیگه ای فوروارد نمی‌کنم، متنفرم از کسی که چت هامو فوروارد می‌کنه.

من انتخاب بقیه رو شاید احمقانه بدونم، ولی قبول می‌کنم که حق خودشونه و‌به من ربط نداره، متنفرم از‌ کسایی که دخالت می‌کنن تو انتخاب هام.

من راز کسی رو پیش کس دیگه تعریف نمی‌کنم، متنفرم از کسایی‌که تا باهات بحثشون می‌شه می‌رن حرفات رو پخش‌ می‌کنن.

و ... .

جواب نصف‌ سوال های موجود در اینستاگرام و توییتر اینه که«تو گوه خور تصمیم های زندگی شخصی مردمی؟»

نشه که وقتی آدم برمی‌گیرده جواب بشنوه که تا الان کجا بودی؟

«راه خود اگر جویم، پای رفتنم کو؟»

ما کی به زور اومدیم که حالا بخوایم به زور بمونیم؟ می‌دونم زحمت می‌شه جوابش، خودم می‌گم، هیچ‌وقت.

انگار همین دیروز بود ولی این چه دیروزیه که ۸ سال ازش‌ گذشته؟