که چی؟ هیچی، شان نزول داشت. ولی خب شما آزاد برداشت کنید.

«پرسیدم از طبیبی احوال دوست گفتا
فی بُعدِها عَذابٌ فی قُربِهَا السَّلامَه»

آدم یه جایی به خودش می‌گه بسه. ول کنه احمقانه ترین چیز هایی که چه دور چه نزدیک دارتشون.

حقیقتا بعد مدت ها، الان وقتشه که به خودم بگم بسه. ایشالا که بس بمونه.

این پیام رو گرفتم و بلاک شدم.
می‌دونید چیه؟ آخه من آدم بده قصه‌م. بقیه خوبنا، من اون بده هستم.

اول اون نوشته با فونت کوچیک تر پایین رو بخونید و بعد بالاش رو.

بالایی جواب داده شده به پایینی.

شلخته لاس برنید که یه چیزی هم واسه خوشه چین ها بمونه.

Be my peace, I got enough pain.

شما آزادی انتخاب داشته باشی معنیش این نیست که چیزی رو که آزادانه انتخاب کردی رو فرو کنی تو بقیه!

«راه خود اگر جویم، پای رفتنم کو؟»

کاش حداقل یدونه ایرج ملکیِ جیبی داشتم.

که اگر چیزی رو می‌بینید که بقیه نمی‌بینن، لزوما آدم زرنگی نیستید. شاید توهم دارید.

«آنی و بیش از آنی»

دوست داشتنی ترین اتفاق زندگیِ آدم چی می‌تونه باشه؟ یه قدم ازش برو بالاتر. تو اونی، نه تو حتا بیش‌تر از اونی.

آدم‌وقتی حرف نداره می‌ره می‌خوابه نه اینکه چنلش رو باز کنه و ایز تایپینگ بشه.

که معنی درد و تنهایی برای هرکس متفاوته.

یه زمانی بود که ویدئو کلیپ های جوون پسند به این صورت بود که یه دو تا ماشین می‌ذاشتن وسط یه محیط سفید و چند تا دختر می‌ذاشتن جلوش برقصن. دروغ چرا؟ ما هم می‌پسندیدیم. هرچند جوون نبودیم، بچه بودیم.

ای بابا، آدم می‌ره اون صندوقچه خاک خورده گوشه ذهنش رو باز که می‌کنه دوست نداره ببندتش. راستش حتا یادم نمیاد این آهنگ ها برای چند سال پیشه، بهش فکر نمی‌کنم، حس می‌کنم مثلا اگه بفهمم برای ۱۵ سال پیشه از اون چیز خارجی ها می‌کنم، اسمش چی بود؟ آها فیریک آوت. بیاید یه کوروس دیگه هم براتون بذارم، بعدش می‌رم همون یه گوشه می‌شینم و به کارام فکر می‌کنم.