گیر ندید که چرا گفتم گوش، که چرا که هنوز کنار نیومدم با اینکه من حرف بزنم و شما بخونین، هنوزم اون ته ذهنم فکر می‌کنم کنارم نشستید، دارم باهاتون حرف می‌‌زنم.

بیاید یکی از‌ روزایی که از خجالت نمی‌تونستم سرم رو بالا بگیرم رو براتون تعریف کنم. باور کنید یا نکنید، فوق العاده آدم خجالتی ای هستم‌

سال کنکورم من کلا شاید هفته ای یکی دو شب می‌رفتم خونه خودمون و کلا نبودم، یه مدتی پدر و مادرم هم رفته بودن مسافرت، من برگشتم خونه و تلفن زنگ خورد، دیدم پسر عمم هستش، یادم افتاد که عقد داداشه و‌پیش خودم گفتم چون پدر مادرم نبودن نرفتیم، زشت شد، پشت تلفن گفتم آره خیلی دوست داشتم بیام و نشد (اون لحظه توی مراسم بودن) و معذرت می‌خوام و این داستان ها، مثلا خواستم احترام بذارم و با اینکه از مهمونی رفتن بدم میاد، حالا چه یه پارتی باشه تو‌غرب تهران و چه یه مهمونی خانوادگی، کلی ازشون معذرت خواستم.

تلفن رو که قطع کردم خواهرم بهم گفت چی می‌گفتی تو؟ اونا مارو اصلا دعوت نکردن.

که چی؟ هیچی، شان نزول داشت. ولی خب شما آزاد برداشت کنید.

«پرسیدم از طبیبی احوال دوست گفتا
فی بُعدِها عَذابٌ فی قُربِهَا السَّلامَه»

آدم یه جایی به خودش می‌گه بسه. ول کنه احمقانه ترین چیز هایی که چه دور چه نزدیک دارتشون.

حقیقتا بعد مدت ها، الان وقتشه که به خودم بگم بسه. ایشالا که بس بمونه.

این پیام رو گرفتم و بلاک شدم.
می‌دونید چیه؟ آخه من آدم بده قصه‌م. بقیه خوبنا، من اون بده هستم.

اول اون نوشته با فونت کوچیک تر پایین رو بخونید و بعد بالاش رو.

بالایی جواب داده شده به پایینی.

شلخته لاس برنید که یه چیزی هم واسه خوشه چین ها بمونه.

Be my peace, I got enough pain.

شما آزادی انتخاب داشته باشی معنیش این نیست که چیزی رو که آزادانه انتخاب کردی رو فرو کنی تو بقیه!

«راه خود اگر جویم، پای رفتنم کو؟»

کاش حداقل یدونه ایرج ملکیِ جیبی داشتم.

که اگر چیزی رو می‌بینید که بقیه نمی‌بینن، لزوما آدم زرنگی نیستید. شاید توهم دارید.

«آنی و بیش از آنی»

دوست داشتنی ترین اتفاق زندگیِ آدم چی می‌تونه باشه؟ یه قدم ازش برو بالاتر. تو اونی، نه تو حتا بیش‌تر از اونی.

آدم‌وقتی حرف نداره می‌ره می‌خوابه نه اینکه چنلش رو باز کنه و ایز تایپینگ بشه.

که معنی درد و تنهایی برای هرکس متفاوته.