که اگه همه روزام خوش می‌گذشت، احتمالا دوست داشتم یه روزیم بد بگذره.

یادتونه گفته بودم دلم میخواد یه بررسی عمقی بکنم که چرا ما از آدم هایی که درست نیستن خوشمون میاد، درست نیستن یعنی چی؟ یعنی ویژگی های منفی ای مثل گند زدن به طرف مقابل، بد اخلاق و یا کسایی که عادت دارن بقیه رو مسخره کنن.
ببینید من گفتم عمقی ولی من که مثل شما ها نیستم، من ِ سطحی رو با خود ِ عمیقتون رو مقایسه نکنید که ،من میگم عمقی منظورم در اندازه خودمه، عمیق ِ من میشه سطح شما ها.

حالا ما از اینا خوشمون میاد چون فکر میکنیم با ما که هستن تفاوت دارن ، یعنی خوشمون میاد یه چیز خاص رو برای خودمون داشته باشیم ، مثلا طرف با همه بد حرف میزنه ولی با ما خوبه. خب ما هم خر میشیم و فکر میکنیم که آخ جون ، اونی که از بچگی میخواستم :))
بعد نتیجش چی میشه؟ وقتی طرف یکدفعه گند میزنه بهمون ، صرفا ناراحتی رو میتونیم بریزیم تو خودمون ، چون هم خودمون و هم بقیه میدونن اون شخص چطوره و نمیشه شکایتی کرد ازش ، فقط ما ناراحت میشیم و بقیه رو میبینیم که هنوز از این آدم خوششون میاد چون فکر میکنن که با اونا خوبه و اتفاقا حال میکنن که به شما ریده ، چون به خودشون نریده و هنوز اون آدم خاصه هستن.

قطعا لازم نیست تاکید کنم‌که تمام این حرف ها نظر شخصین؟ قطعا نه، شما باشعورتر از این حرفایید.

جهت پیوستن به کانال ما کافیست بمالید.

تا صبح حرف داشتم برای گفت اما نمی‌دونمم چی شد ، البته که می‌دونم چی شد. شما بعیده بخواید بدونید که حالا بدونید یا ندونید چه فرقی داره؟ چیزیش که مهمه اینه که انگار جای حرف، یه مشت شن توی دستام گرفته بودم. تا برسم به کیبورد برای نوشتنشون، از دستم افتاد.

«دست بیار به سمت من، از همه دنیا دست می‌کشم»

ولی علی الحساب برید یوتیوب و سرچ کنید «Da mooozik»، یه پلی لیست میاد که صد و ده دوازده تا آهنگ داره. گوش بدید.

من حافظم ضعیف نیست، صرفا گویا یه مشکلی داره باهام. می‌خواد تلافی ِ یه شب سختی که با کسی داشته ته یه کوچه بن‌بست رو سر من در بیاره، اینطوری که هرچیزی رو که می‌خوام فراموش کنم رو نمی‌تونم از یادم بیرون ببرم. و هرچی که می‌خوام یادم بمونه رو نگه می‌داره، یه آلارمی چیزی هم تنظیم می‌کنه که چند ساعت یبار یادم بندازه.

من فیلم مورد علاقم رو چند بار می‌بینم.
که چی؟ که برای من تموم نمی‌شه. برای من دیدن اخرش معنیش رسیدن به تهش و عوض کردن نیست.

که آدم یادش نره کیا فراموشش کردن.

نمی‌تونی خودت رو وصل دو تا بُردار کنی که تو دو جهت مختلف حرکت می‌کنن. جر می‌خوری از وسط.

که چی؟ که هیچی، زندگیم نصفش وصله به یه اسبی که یه طرف میدوئه و اون یکی نصفش وصل اسبیه که تو جهت مخالف می‌ره.

باز که چی؟ انقدر دنبال تهش نباشید، اون اولش راهتون رو مشخص کنید. گیر نکنید. پاره نشید.

که من لیاقت آدم های خوب زندگیم رو نداشتم. همشون رو از خودم روندم. جاش چی آوردم؟ ولش کنید. شر می‌شه.

دلم غرق شدن می‌خواد، نه اون غرق شدنی که باعث می‌شه نفست در نیاد. یه چیز مثل غرق شدن فکرم بین موهات.

این نظرسنجی مهندسی شده بود. من عموم ناظر بود، خودش دید که برگه های لایک تا نخورده توی صندوق افتاده.

من غمگین نیستم. فقط فکر کنم الکی‌شاد نیستم.

من عاشق هم نیستم. فقط دلتنگِ یه حس خوبم.

اوضاع بدیه. نه حال فرار هست و نه نایِ قرار.

نشد اونقدری که می‌خواستم و چیزایی که می‌خواستم رو تعریف کنم. هم سردرد مانع شد، هم کم خوابی.

انتخاب های آدم یه سری نتیجه رو بدنبال دارن، اگه نتیجه ای که گرفتی بد شد، دلیل نمی‌شه که به انتخابت احترام نذاشته باشه کسی.

باید با خودم مرور کنم.
آدم حسرت چیزایی رو می‌خوره که نتونسته بدست بیاره.
آدم حسرت چیزایی رو می‌خوره که از دستش گرفتن.

ولی خب آدم حسرت چیزایی رو نمی‌خوره که خودش نخواسته.