دیدید بعضی وقتا آدم از شدت خوشحالی اشک می‌ریزه؟ یا بعضی وقتا از شدت ناراحتی می‌خنده؟
یه درجه ای از ناراحتی و عصبانیت هست که عجیبه، مثل همونا می‌مونه، ناراحت و عصبی ای ولی آروم ترین آدم دنیایی. بی حس و بیخیال دراز کشیدی، یه پات هم انداختی روی اون یکی پات، به صدای سه‌تار گوش می‌دی و هیچی تو فکزت نمی‌گذره.

من تو زندگیم هیچوقت نرقصیدم ولی خب یکی از معدود آهنگایی که وقتی کوش می‌دمشون دوست دارم برقصم اینه. نمی‌دونم به کدوم یکی از ندام هاتون ولی خب.

ببینید زندگی قله داره، دره هم داره. ما وقتی تو دره ایم دراز می‌کشیم آسمون قشنگ رو ببینیم، وقتی رو قله ایم هم تکیه می‌دیم شهر‌ رو زیر پامون ببینیم.

خلاصه که بگذرونید بزرگواران.

حس آدمی رو داذم که چند سال از زندگیش رو یه جا زندگی کرده و یه هفته رفته مسافرت و برگشته اما در خونه رو که باز کرده، همه چیز و همه کس براش غریبه بودن.

فرشاد آلبوم داد. برید گوش بدید رنگ پوستتون روشن بشه اگه رپ دوست دارید‌.

«همه هارمونی ها فدای نُت های تو»

«تو مرکز و محوری توی دورِ باطلم»

یه کلت میخوام ببندم پشت کمرم نفر بعدی ای که گفت میدونی دلار چقدر شده؟ میدونی دلار شده فلان قدر تومن؟ دلار فلان. دلار. دُلا. دُل و الخ رو تیربارون کنم.
آخه من وسط اِل اِی دارم درینک میکنم و وضع مملکت به یه جاییِ حیوون خونگیمم نیس.

من تنها تجربه جنسیم برمیگرده به دورانی که با هفده تا دختر تو یه کلاس بودم ، دیگه هیچ تجربه جنسی ای نداشتم.

من حتا نمی‌دونم برای کی دارم می‌نویسم.

داشتم می‌گفتم ترجیح می‌دم جای اینکه زندگیم رو با ۵۰ تا آدم شریک بشم، همش برای یکی باشه.
پاسخ فرمودن که رو زندگیت قمار نکن.

من برای نداشتنت تلاش های زیادی کردم.

هر طرف رو نگاه کردم جز نا امیدی ندیدیم، یه تو بودی که دیگه تورو هم ندیدم.

من قیافم و رفتارم شبیه یه آدمه که دنیا به جاییش نیست ولی حقیقت ماجرا اینه که کلا آدمای کمی رو می‌شناسم و با آدمای کمی حرف می‌زنم چون تک تک کلمه ها و کارایی که می‌کنن برام مهمه. که در وزنِ جوانم و جویای نام، کسخلم و بیکار! می‌شینم فکر می‌کنم به تک تک حرف ها و اتفاق ها. تک تک جواب هایی که به حرف هام می‌دن برام مهمه. حتا جدای از کلمات، نوع نگاهشون موقع حرف زدن.

و نه، نمی‌تونم بی تفاوت رد بشم.

این آهنگه dream on‌یه جاهاییش با کمی تحریف می‌گه که:
«sing with me
...
Maybe tomorrow the good lord take you away»

جالب ترین نکته ای ک راجب منه تویی

آدمی حرف از برگشتن می‌زنه که رفته باشه. وقتی یکی سر جاش وایساده نمی‌تونی بهش بگی برگرد پیشم. می‌تونی برگردی پیشش.