جوری لاس نزنید که اگر نفر سومی حرف هاتون رو دید خجالت بکشید.

«ترسم از نبودن نیست، از شعارِ بودنه.»

خیلی چیزا بودنش جرم نیست، گفتنش جرمه.

توضیح می‌خواید؟ باشه پای خودتون، من تیتر می‌گم.

یه باتی هست می‌تونید از طریقش برید بگید رو کسی کراش دارید یا نه، بعد اگه اونم تو اون بات قبلا بهش گفته باشه یا بعدا بهش بگه که روی شما کراش داره، بهم وصلتون می‌کنه.

حالا حتما باید پای یه باتی، شانسی، بختی اقبالی چیزی وسط باشه تا برید حرفتون رو بزنید؟ یا نه حتما باید یه راه برای انکار باشه که اگر طرف ازتون خوشش نمیومد شما هم بپیچونید بگید من که چیزی نگفتم.

اصلا مگه گفتن ازت خوشم میاد باخته و شنیدن ازت خوشم میاد برد؟ مگه نشستی داری پلی‌استیشن بازی می‌کنی که برد و باخت داشته باشه؟ جمع کنید آقا. دنیا کوچیک تر و احتمالا بی ارزش تر از این حرفاست.

حتا اگه برای شما مهم نبود ولی طرف مقابلتون به چشم یه بازی نگاهش می‌کرد که چه بهتر! یه آدم مزخرف رو می‌شناسید و حذفش می‌کنید.

حالا من دارم چی رو به کی می‌گم؟ نمی‌دونم والا، حس دانش آموزی رو دارم که بردنش پای تخته داره درس هایی که نخونده رو جواب می‌ده.

داشتم فکر می‌کردم اگه بیست میلیون نفر، هرکدوم نفری هزارتومن به من بدن تغییری توی زندگیشون ایجاد نمی‌شه ولی من پولدار می‌شم.

جهت حساب کتاب عرض کنم خدمتتون که ۲۰ میلیارد تومن می‌شه که یک و خرده ای میلیون دلاره.

آره شما بلدی، شما چهرازی ۱۶ رو گوش می‌دی فقط قتل های زنجیره ای یادت میاد، شما مثل ما عوام الناس نیستی که.

شما مِی رو هم تو شعرای حافظ می‌بینی به اون شراب عرفانی و بهشتی که هنوز نفهمیدم چیه فکر می‌کنی.

آدم خوبه بره دنبال رویا هاش ولی خب وقتی بیداره نه وقتی خوابه.

من طوری لباس گرم‌هام رو ته کمدم جا کردم که برم درشون بیارم با برف سال بعدی میام بیرون!

لیوان خالی رو بگیر دستت و نیمه پرش رو ببین.

تبریک می‌گم، حالا تو یه متوهمی.

«اگر تو مرا نبینی من کیستم که ببینم؟ من نیستم که ببینم ، نمی بیننمَم»

«چو رسی به کوه سینا ارنی مگو و بگذر
که نیرزد این تمنا به جواب لن ترانی»

«جواب زنده بودنم مرگ نبود»

که من اگه می‌گم کمم برای توی نیست، برای خودم کمم.

والا که برای من نیت پشتِ کار های کوچیکتون مهم تره تا خود کار بزرگی که کردید.

فکر می‌کنیم همو می‌شناسیم ولی خب کیه که ندونه ما تو شناخت خودمون هم موندیم چه برسه بقیه.

یه چیز می‌گم آتئیستای مجلس منو ببخشن.
روایت داریم «من عرفه نفسه، فقد عرفه ربه» هرکس خودش رو بشناسه، خدارو هم شناخته.

متاسفانه مشکلات خودم انقدر هست که برای حماقت های بقیه غصه نخورم.

البته اینکه گاهی حماقت های بقیه تبدیل به مشکلات من می‌شه، آزار دهندست.

مهیار با عرق‌گیر در راه‌رو مشاهده شد در حالی که قابلمه‌ای پر از غذای اتاق در دست داشت. از اتاقِ نزدیک آسانسور صدای “La isla bonita” با صدای مدونا می‌آمد و محمد که عاشق شده بود و جق نزده بود در حمام آواز می‌خواند. فضا، به شکلی رادیکال، بویِ مرد می‌داد.
‏⁧ #خوابگاه_دانشجویی ⁩


@sugarffrree