همیشه به این فکر می‌کردم دانشگاه که خیلی خوبه و فرصت خوبیه و وقتی تموم می‌شه چرا آدم باید شیرینی بده؟ ناراحت کنندست که تا اینکه مشغول کارای فارغ التحصیلی شدم و دیدم انقدر دردسر داره و طولانیه که واقعا تموم شدنش شیرینی داره.

خواستم بگم آدم کاراش‌رو مثل دومینو می‌چینه بعضی وقتا که کار جلویی کاملا وابسته به قبلیه و خب باعث می‌شه که اگر یکی از این دونه های دومینو رو اشتباه بچینی، از یه جایی به بعد تمام کارات رو هوا بمونن و راهی نداشته باشی. همین.

نمی‌خوام راجب «در‌ لحظه زندگی کردن» حرف بزنم، در واقع اصلا چیزی که می‌خوام بگم یه مقداری متفاوته با این موضوع ولی شما فکر کن سیب از نظرت خوشمزه ترین خوردنی دنیا باشه، برات مهم نیست که ده دقیقه پیش خوردیش، در واقع ترجیح می‌دی جای اینکه ده دقیقه پیش می‌خوردیش الان می‌خوردیش و مز‌ه‌ش رو حس می‌کردی، حتا ترجیح می‌دی معمولا که جای اینکه ده دقیقه بعد بخوریش، الان بیاری پوست بکنیش بذاریش تو بشقاب بخوریش یا اصلا این تنگ بازیا چیه؟ خوشمزه ترینه بعد می‌خوای پوست بکنی؟ خب گاز می‌زنیش مثل انسان های نخستین و حتا ثانویه. البته انسان ثانویه نمی‌دونم چیه و داریم یا نه ولی اینو می‌دونم که داریم از بحث دور می‌شیم، برگردیم به صحبتمون! خلاصه که دوست داشتی همین الان بچشیش نه ده دقیقه پیش و نه ده دقیقه بعد حالا باز تو آینده باشه قابل تحمل تره تا گذشه ولی خب باگ ماجرا اینجاست که اگر الان داشته باشیش بازم ده دقیقه دیگه همین حس رو خوای داشت و دوست داشتی الان داشته باشیش.

خلاصه که حضورت پیش من اینجوریه. تنها راه راضی بودنم همیشه بودنته.

مثال رو شاید اشتباه انتخاب کردم ولی شما قلبت رو بزرگ کن و دیدت رو وسیع، مثال مهم نیست، مقصودش مهم تره.

نخ‌نما شدیم رفت.

آدم از هرچی مطمئنه که درست نیست! اصلا دردسر از همین جاها شروع می‌شه که از چیزی که درست نیست مطمئن باشی درسته.

زشتی و قشنگی فقط به قیافه نیست مگراینکه اونقدر ضعیف خودت رو نشون بدی که تنها چیزیت که می‌بینن بشه ظاهرت.

تصمیم گیری نقطه قوت انسانه گویا نسبت به بقیه چیزها ولی خب یکی از دردسر ها و سختی های زندگیشم هست.

شما فکر کن حاضری بری به یکی تمام دنیات رو بدی ولی اون دنبال این باشه که صرفا یبار‌ پول تاکسیش بدی. حالت بد نمی‌شه؟ گاهی وقتا از این ناراحت می‌شه آدم که ازش کم می‌خوان.

درد داره عادت می‌شه اگه تا الان نشده باشه.

شایدم چون زشتم دارم خودمو قانع می‌کنم. یه جمله بود که می‌گفت آتئیست ها چند دسته هستن. یه دسته اینجورین که انقدر تو زندگیشون جوه کاری کردن که تنها راهی که دهنشون سرویس نشه ابنه که خدا نباشه و برای همین آتئیستن.

قبلا می‌گفتم من که چیز زیادی نمی‌خواستم اما شاید اشتباهم اینه که چیز زیادی نخواستم.

متاسفانه جنگ رو باختم خواب بر من چیره شده.

آدم ترس از دست دادن چیزایی که نداره رو هم داره مثلا چی؟ مثلا آرزو هایی که بهشون نرسیدی هنوز، می‌ترسم یه روزی آرزو هامو هم از دست بدم.

متاسفانه تصوراتتون از آدم کسشعری بیش نیست. هست؟ نیست.

ایضا توقعاتتون.

حس می‌کنم آدم با خلق یه شاهکار ارضا نمی‌شه، اینکه بقیه بفهمن کارش رو راضیش می‌کنه.
هرچند که شاید اشتباه باشه ولی خب.

شمارو نمی‌دونم اما من اگه تبریک تولدی رو بیاید به خودم بگید بیش‌تر خوشحال می‌شم تا اینکه توی یه چنل یا صفحه اینستاگرام ببینم که بهم تبریک گفتید ولی خب آدما متفاوتن.

تو را‌ که سرشار از تناقضات عجیب انسانی هستی.
تو
تو
تو.

فرمود‌ که نترس، برو جلو اگر زمین خوردی مطمئن باش تنها زمین نمی‌خوری و من باهاتم.

من روزام بايد ٣٠ ساعته باشه!
‏حداقل بايد ١٠ ساعت بخوابم و وقتي بيدار ميشم تا حداقل ٢٠ ساعت خوابم نميبره.
@abitpsycho