آدم از هرچی مطمئنه که درست نیست! اصلا دردسر از همین جاها شروع می‌شه که از چیزی که درست نیست مطمئن باشی درسته.

زشتی و قشنگی فقط به قیافه نیست مگراینکه اونقدر ضعیف خودت رو نشون بدی که تنها چیزیت که می‌بینن بشه ظاهرت.

تصمیم گیری نقطه قوت انسانه گویا نسبت به بقیه چیزها ولی خب یکی از دردسر ها و سختی های زندگیشم هست.

شما فکر کن حاضری بری به یکی تمام دنیات رو بدی ولی اون دنبال این باشه که صرفا یبار‌ پول تاکسیش بدی. حالت بد نمی‌شه؟ گاهی وقتا از این ناراحت می‌شه آدم که ازش کم می‌خوان.

درد داره عادت می‌شه اگه تا الان نشده باشه.

شایدم چون زشتم دارم خودمو قانع می‌کنم. یه جمله بود که می‌گفت آتئیست ها چند دسته هستن. یه دسته اینجورین که انقدر تو زندگیشون جوه کاری کردن که تنها راهی که دهنشون سرویس نشه ابنه که خدا نباشه و برای همین آتئیستن.

قبلا می‌گفتم من که چیز زیادی نمی‌خواستم اما شاید اشتباهم اینه که چیز زیادی نخواستم.

متاسفانه جنگ رو باختم خواب بر من چیره شده.

آدم ترس از دست دادن چیزایی که نداره رو هم داره مثلا چی؟ مثلا آرزو هایی که بهشون نرسیدی هنوز، می‌ترسم یه روزی آرزو هامو هم از دست بدم.

متاسفانه تصوراتتون از آدم کسشعری بیش نیست. هست؟ نیست.

ایضا توقعاتتون.

حس می‌کنم آدم با خلق یه شاهکار ارضا نمی‌شه، اینکه بقیه بفهمن کارش رو راضیش می‌کنه.
هرچند که شاید اشتباه باشه ولی خب.

شمارو نمی‌دونم اما من اگه تبریک تولدی رو بیاید به خودم بگید بیش‌تر خوشحال می‌شم تا اینکه توی یه چنل یا صفحه اینستاگرام ببینم که بهم تبریک گفتید ولی خب آدما متفاوتن.

تو را‌ که سرشار از تناقضات عجیب انسانی هستی.
تو
تو
تو.

فرمود‌ که نترس، برو جلو اگر زمین خوردی مطمئن باش تنها زمین نمی‌خوری و من باهاتم.

من روزام بايد ٣٠ ساعته باشه!
‏حداقل بايد ١٠ ساعت بخوابم و وقتي بيدار ميشم تا حداقل ٢٠ ساعت خوابم نميبره.
@abitpsycho

می‌رم آرزویی که از دستم افتاد زمین رو بردارم.

دور می‌شی، فدای سرت. من سر جام وایمیسم ولی.

بعضی وقتا رفتن از‌ موندن کار سخت تریه. همیشه به چشم فرار نگاهش نکنید.

هیچی، دیدم که خاطره خوب بدون اتفاق بدی افتادن هم از بین می‌ره.

آدم دوست داشتن هاش رو هم باور نمی‌تونه بکنه بعدش می‌شه راجب دوست داشته شدن حرف زد.