ولی فکر می‌کنی آدم خوبه ماجرا بودی؟ ولی فکر می‌کنم آدم خوبه ماجرا بودم؟ نه، هرکسی یجوری گوه. شاید که خاکستری بودیم با اغماض. شایدم همون شخصیت منفی.

یه منِ بد دهن اون پشت مغزم هست، شاید زیر هیپوفیز باشه، تا میام با خودم حرف بزنم بهم می‌گه «گوه نخور!».

اینارو نمی‌گم چون دارم به کسی فکر می‌کنم. اتفاقا اینارو دارم می‌گم چون به کسی فکر نمی‌کنم. چون خسته شدم از فکر نکردن. خواستم بگم چی شد که کم‌تر شدم.

رک باشیم. همیشه وقت برای جبران نیست. همیشه یه راه دیگه نیست. بعضی وقتا باید بدونی که دیگه راهی نداری.

می‌گن فرد مورد ظلم واقع شده گاهی برای قانع کردن خودش، خودش رو مقصر نشون می‌ده.

ترحم نمی‌کنید حتا، دنبال مسکنید. اینکه یه بدبخت تری رو پیدا کنید و به خودتون بگید ببین اینو که بدتره! باهاش حال خودتون رو خوب کنید.

نوشته بود اگه اومد بزنه بگو یجوری بزنه که بلند نشم، گفتم چرا؟ گفت چون اگر بلند بشم جوری می‌زنم که بلند نشه.

آفرین که حرفاتون قشنگه، آفرین که توقع های قشنگی دارید ولی‌خب احیانا توقعی که از بقیه دارید رو از خودتون هم دارید؟ چیزی که می‌خواید بقیه براتون باشن خودتون برای بقیه هستید؟ اگر هستید‌که دمتون گرم و اگرم نیستید بشینید بهش فکر کنید ببینید شاید یه جای کار می‌لنگید.

مبارزه با خرافات می‌کرد ولی پیش‌بینی آینده رو ممکن می‌دونست با مراقبت از خویش.

قبلا برام مهم بود بفهمونم که چرا بنظرم چیزی که می‌گم معنیش متفاوته، که چرا کاری که برام انجام دادی از نظرم زشت بوده ولی می‌دونی؟ این درگیری ها باشه برای آدمی که برام مهم تره، شما هم اینجوری ببین قضیه رو که الان یه آدم بهتر شدم که چیزی نمی‌گم نه اینکه برام کم ارزش تر شده باشی.

رفتم ماهی بخرم، مرتیکه نشست ماهی گیری یادم داد.

آدم می‌خواد قلبش رو از تو سینه‌ش در بیاره، یه روبان بپیچه دورش اون پشتش رو با سنجاق بچسبونه و یه جعبه کادو درخور پیدا کنه و هدیه بده به عده ای ولی خب متاسفانه قلب رو که در بیاری نفسی برات نمی‌مونه که کادوش کنی.

بیا پیشم بشین به اندازه ای که نفسی تازه کنی، منم چند دقیقه ای همه چیز جز تو رو فراموش کنم.

یجوریه که حس می‌کنم داریم کلی کلمه می‌چینیم کنار هم برای هم ولی باهم حرف نمی‌زنیم.

کی یادش می‌مونه چجوری شروع کردی اگر خوب تموم کنی؟

متاسفانه کراشم تو اینستا بهم فالو بک نداد :(

@iam_dytto
( آیدی اینستاشه نه تلگرام :( )

«ما هممون دنبال یه نیمه دیگه ایم چون این یکی نیمه رو باختیم، اون یکی نیمه رو وقتی می‌بینیم که این بکی نیمه رو ساختیم»

«دنیا همان یک لحظه بود، آن دم که چشمانت مرا از عمق چشمانم ربود»

یعنی وقتی وایسادی روبروم و توی چشمام نگاه کردی؟

یه بیت شعر بود که مضمون مصرع اول این بود که آدمای کنارم بود که منو ساخت و‌ در مصرع دوم‌ دقیقا می‌فرمان که «وگرنه من همان خاکم که هستم».

می‌دونی ارزش یادگاری هارو آدمی که بهت می‌دتشون تعیین می‌کنه نه ارزش مادیشون.
هرچند بهتره که من از طرف خودم حرف بزنم نه همه.