«دنیا همان یک لحظه بود، آن دم که چشمانت مرا از عمق چشمانم ربود»

یعنی وقتی وایسادی روبروم و توی چشمام نگاه کردی؟

یه بیت شعر بود که مضمون مصرع اول این بود که آدمای کنارم بود که منو ساخت و‌ در مصرع دوم‌ دقیقا می‌فرمان که «وگرنه من همان خاکم که هستم».

می‌دونی ارزش یادگاری هارو آدمی که بهت می‌دتشون تعیین می‌کنه نه ارزش مادیشون.
هرچند بهتره که من از طرف خودم حرف بزنم نه همه.

شأن نزول؟ از یکی از دوستام یادگاری ای داشتم که برام عزیز بود، راجب اون یادگاری یه جمله بهش گفتم، جوابی بهم داد که یادگاریش رو هدیه دادم به اولین نفری که دیدم.

لیوان خالی رو بگیر دستت و نیمه پرش رو ببین.

تبریک می‌گم، حالا تو یه متوهمی.

چیز هایی که تا دیروز باعث ذوق و شوق میشدن الان صدا ناخن میدن رو تخته سیاه.

آدم تا‌ برسه به در و دستگیره رو بگیره بچرخونه که بذاره خودش یه ده دوازده قدمی‌ هست. ولی خب چشممون رو روی اون ده قدم می‌بندیم، خودمومو گول می‌زنیم، وقتی در باز شد می‌گیم عه دیدی چی شد؟ بد شد.

من برای بقیه دارم حرف می‌زنم با برای خودم؟ نمی‌دونم. شما می‌دونی؟ اگر آره به من نگو. ندونستن هم راحتی و قشنگی های خاص خودش رو داره.

یکی هزار و صد تومن رو تقریبا ازم دزدید و رفت. نمی‌دونم ته دلش فکر می‌کنه زرنگه یا نه ولی خب من بنظرم باختی ندادم. در واقع آرزوم بود که کاش هزینه ای که برای متوجه شدن حماقت و مزخرفی یک آدم باید بدم همون هزار و صد تا تک تومن باشه همیشه. نیست ولی.

چقد وحشتناکه یهو بمیری و اکانتت بمونه‌ها
میان توو پیجت میگن مرحوم چقد گه میخورد
کاش فرصت دی اکتیو داشته باشم قبل مرگم🤲🏻

فاعزه [👤] [➕]
@Twitter_Farsi

https://news.1rj.ru/str/Siiiinshiiiiin/24712
امروز این پیام برای من هم اومد، جوابی که دادم این بود که ببخشید اما من تبلیغ که کلا نمی‌کنم، معرفی هم تا وقتی جایی رو ازش استفاده نکرده باشم و مطمئن نباشم معرفی نمی‌کنم و عذر می‌خوام و ...
بنظرم کار درستی کردم، چون نمی‌‌دونم طرف مقابل کی هست یا قرار چطوری کار پیش بره. اگر مشکلی پیش بیاد این وسط من جوابگو باید باشم؟ نه قطعا. ولی خب انقدر بقیه جاها دیدم این پست رو که خب شرمنده شدم که نفرستادم. حس آدم بده بودن بهم دست داد.

حالا که اسم تبلیغ اومد، بذارید راجب یکی از مشکلاتم با سوشال اینفلوئنسر ها که قلبا ازشون خوشم نمیاد بگم. یکی از مشکلاتی که باهاشون دارم و بنظرم خیلی هم مشکل بزرگیه اینه که نمی‌گن پستی که گذاشتیم تبلیغه! صرفا یه پست می‌ذارن می‌گن وای بچه ها فلان چیز عالیه! بدون اینکه احتمالا حتا تستش کرده باشن، می‌دونید چقدر تفاوت داره؟ اینکه من چیزی رو تست کنم و اونقدری از نظرم خوب باشه تا بیام به شما بگم خوبه یا اینکه پول بگیرم تا بگم فلان چیز خوبه؟ مخاطبشون رو گاو فرض می‌کنن و حتا بهشون نمی‌گن این یه پست تبلیغاتیه. هرچند یه سری کشور ها اگر اشتباه نکنم همچین کاری جرمه! و شما موظفی اگه پستت تبلیغه، بگی این یه پست تبلیغاتیه ولی خب بگذریم.

چند وقت پیش یه دختره که سرجمع ۴۰ کیلو هم نمی‌شد تو اینستا عکس داخل یه باشگاه گذاشته بود و تگشون کرده بود و نوشته بود وقتش بود دوباره ورزش رو شروع کنم و اینجا عالیه، رفتم تو پیجه دیدم نوشته لاغری در ۲۰ روز :))) یعنی واقعا ۴۰ کیلو رو وقتش بوده لاغر کنی یا تبلیغات بوده؟

با همین حرف ها ممبر جمع می‌کنم، به ۵ کا که رسیدیم می‌زنم تو کار تبلیغ :>
[لبخند شیطانی می‌زند و به سمت آینه‌ش می‌رود می‌پرسد که توی این دنیا از همه زیباتره و دنبال سفید برفی می‌کند]

کسخل که شاخ و دم نداره هیچ، گاهی اوقات دسترسی به اینترنت هم داره.

من نبودم اون آدم جالبی که دوستش داری، راستشو بخوای هیچوقت هم نخواستم بشم. دوست داشتم منو بخوای، نه اینکه من عوض شم، خدا رو چه دیدی؟ شاید اگر عوض می‌شدم من دیگه تورو نمی‌خواستم.

یجوری حرف می‌زنم که گویا الان مخاطب خاصی داره می‌خونه این حرف ها، کرم دارم فکر کنم. ولی اینا فقط متنن، فقط دوست داشتم بنویسم، معنیش برام مهم نبودن. حقیقتا دوست داشتن برام سخت تر از این حرفاست.

کاش کلیشه ای حرف نزنم هیچوقت.

نیمه گم شده‌م رو صیقل دادن تا قشنگ تر بشه که شد ولی خب دیگه چفت نمی‌شدیم، هرز می‌رفتیم.

شما فکر کن یه لیوان چایی دستت داری که بذاری‌شب‌ بخوریش که خب یخ می‌زنه ولی الان هم بخوای بخوریش لبات سوخته و بیش‌تر می‌سوزه.

یه سری پست برای نوشتن دارم که حکم همون چایی رو دارن، نه الان می‌شه نوشتشون نه آخر شب.

چشمام پر‌ از‌ خستگیه، باز نمی‌شن اما تا می‌بندمشون‌ که استراحت کنم تمام خستگی از بدنم می‌ره و وقتی بازشون می‌کنم دوباره برمی‌گردن.

حس‌می‌کنم یه جادوگر روبروی‌ گوی خودش‌ نشسته و این حال من رو می‌بینه و لبخند رضایت رو لبشه بابت نفرین و طلسمی که کرده.