حالا که اسم تبلیغ اومد، بذارید راجب یکی از مشکلاتم با سوشال اینفلوئنسر ها که قلبا ازشون خوشم نمیاد بگم. یکی از مشکلاتی که باهاشون دارم و بنظرم خیلی هم مشکل بزرگیه اینه که نمی‌گن پستی که گذاشتیم تبلیغه! صرفا یه پست می‌ذارن می‌گن وای بچه ها فلان چیز عالیه! بدون اینکه احتمالا حتا تستش کرده باشن، می‌دونید چقدر تفاوت داره؟ اینکه من چیزی رو تست کنم و اونقدری از نظرم خوب باشه تا بیام به شما بگم خوبه یا اینکه پول بگیرم تا بگم فلان چیز خوبه؟ مخاطبشون رو گاو فرض می‌کنن و حتا بهشون نمی‌گن این یه پست تبلیغاتیه. هرچند یه سری کشور ها اگر اشتباه نکنم همچین کاری جرمه! و شما موظفی اگه پستت تبلیغه، بگی این یه پست تبلیغاتیه ولی خب بگذریم.

چند وقت پیش یه دختره که سرجمع ۴۰ کیلو هم نمی‌شد تو اینستا عکس داخل یه باشگاه گذاشته بود و تگشون کرده بود و نوشته بود وقتش بود دوباره ورزش رو شروع کنم و اینجا عالیه، رفتم تو پیجه دیدم نوشته لاغری در ۲۰ روز :))) یعنی واقعا ۴۰ کیلو رو وقتش بوده لاغر کنی یا تبلیغات بوده؟

با همین حرف ها ممبر جمع می‌کنم، به ۵ کا که رسیدیم می‌زنم تو کار تبلیغ :>
[لبخند شیطانی می‌زند و به سمت آینه‌ش می‌رود می‌پرسد که توی این دنیا از همه زیباتره و دنبال سفید برفی می‌کند]

کسخل که شاخ و دم نداره هیچ، گاهی اوقات دسترسی به اینترنت هم داره.

من نبودم اون آدم جالبی که دوستش داری، راستشو بخوای هیچوقت هم نخواستم بشم. دوست داشتم منو بخوای، نه اینکه من عوض شم، خدا رو چه دیدی؟ شاید اگر عوض می‌شدم من دیگه تورو نمی‌خواستم.

یجوری حرف می‌زنم که گویا الان مخاطب خاصی داره می‌خونه این حرف ها، کرم دارم فکر کنم. ولی اینا فقط متنن، فقط دوست داشتم بنویسم، معنیش برام مهم نبودن. حقیقتا دوست داشتن برام سخت تر از این حرفاست.

کاش کلیشه ای حرف نزنم هیچوقت.

نیمه گم شده‌م رو صیقل دادن تا قشنگ تر بشه که شد ولی خب دیگه چفت نمی‌شدیم، هرز می‌رفتیم.

شما فکر کن یه لیوان چایی دستت داری که بذاری‌شب‌ بخوریش که خب یخ می‌زنه ولی الان هم بخوای بخوریش لبات سوخته و بیش‌تر می‌سوزه.

یه سری پست برای نوشتن دارم که حکم همون چایی رو دارن، نه الان می‌شه نوشتشون نه آخر شب.

چشمام پر‌ از‌ خستگیه، باز نمی‌شن اما تا می‌بندمشون‌ که استراحت کنم تمام خستگی از بدنم می‌ره و وقتی بازشون می‌کنم دوباره برمی‌گردن.

حس‌می‌کنم یه جادوگر روبروی‌ گوی خودش‌ نشسته و این حال من رو می‌بینه و لبخند رضایت رو لبشه بابت نفرین و طلسمی که کرده.

اینکه یه داشتن مصنوعی رو به یک نداشتن واقعی ترجیح می‌دید برای من سخته، برای من نشدنی و عجیبه.

اینکه شرایط بصورت مصنوعی مژلوبم باشه تا اینکه بصورت واقعی نباشه حس اینو بهم می‌ده که مثلا زندگی خودم شاد باشه یا یه فیلم بزارم جلو روم که شخصیت اصلیش شاده. می‌دونی؟ فیلم تموم می‌شه و بهرحال فقط یه فیلمه.

بعضی صحبت ها هم نهایتا برای‌خودمون جذاب باشن نه بقیه. ولی خب متاسفانه بقیه نیستیم که بدونیم براشون جذابه یا نه.

حالا یجوری هم برخورد نکنید که بعدا اگه فهمیدید حق باهاتون نبوده نتونید سرتون رو بالا بگیرید.

جدا سو برداشت شده. حتی اگر آزادی معنیش این باشه که هرکاری دلت خواست بکنی قطعا معنیش این نیست که بتونی بعد از انجام هر کاری، تصور بقیه راجب خودت رو هم کنترل کنی و بشه اونی که می‌خوای.

چی بگه آدم آخه؟ هیچی نیست که بگه، حرفی نمی‌ذارن بمونه که بگه. جوری می‌شه که گفتن جای برداشتن یه بار از دوشت، یه دو تا آجر روی دوشت اضافه می‌کنه.

دیگی که سر سگ توش می‌جوشه، می‌خوام مال من نجوشه.

حرف های قشنگی که از یه ذهن کثیف میان بیرون ترسناک ترن.

آدم نمی‌دونه اگه بیش‌تر صبر می‌کرد چی می‌شد ولی خی اگه صبر می‌کرد هم نمی‌دونست اگه می‌رفت و عجلع می‌کرد چی می‌شد. سخت نگیرید.

از فرهاد مجیدی همش بعنوان اسطوره تعصب و چه می‌دونم کلا بازیکن خفن استقلال یاد می‌شه اما من تنها خاطره ای که ازش دارم اینه که استقلال قهرمان نیم فصل شده بود، فرهاد مجیدی هم از تاثیرگذارترین بازیکن هاش بود ولی توی نیم فصل گذاشت از استقلال رفت و استقلال قهرمان نشد.

دروغ رو دوست داریم به شرطی که نفهمیم دروغه.
حقیریم آقا، حقیر!