کاش کلیشه ای حرف نزنم هیچوقت.

نیمه گم شده‌م رو صیقل دادن تا قشنگ تر بشه که شد ولی خب دیگه چفت نمی‌شدیم، هرز می‌رفتیم.

شما فکر کن یه لیوان چایی دستت داری که بذاری‌شب‌ بخوریش که خب یخ می‌زنه ولی الان هم بخوای بخوریش لبات سوخته و بیش‌تر می‌سوزه.

یه سری پست برای نوشتن دارم که حکم همون چایی رو دارن، نه الان می‌شه نوشتشون نه آخر شب.

چشمام پر‌ از‌ خستگیه، باز نمی‌شن اما تا می‌بندمشون‌ که استراحت کنم تمام خستگی از بدنم می‌ره و وقتی بازشون می‌کنم دوباره برمی‌گردن.

حس‌می‌کنم یه جادوگر روبروی‌ گوی خودش‌ نشسته و این حال من رو می‌بینه و لبخند رضایت رو لبشه بابت نفرین و طلسمی که کرده.

اینکه یه داشتن مصنوعی رو به یک نداشتن واقعی ترجیح می‌دید برای من سخته، برای من نشدنی و عجیبه.

اینکه شرایط بصورت مصنوعی مژلوبم باشه تا اینکه بصورت واقعی نباشه حس اینو بهم می‌ده که مثلا زندگی خودم شاد باشه یا یه فیلم بزارم جلو روم که شخصیت اصلیش شاده. می‌دونی؟ فیلم تموم می‌شه و بهرحال فقط یه فیلمه.

بعضی صحبت ها هم نهایتا برای‌خودمون جذاب باشن نه بقیه. ولی خب متاسفانه بقیه نیستیم که بدونیم براشون جذابه یا نه.

حالا یجوری هم برخورد نکنید که بعدا اگه فهمیدید حق باهاتون نبوده نتونید سرتون رو بالا بگیرید.

جدا سو برداشت شده. حتی اگر آزادی معنیش این باشه که هرکاری دلت خواست بکنی قطعا معنیش این نیست که بتونی بعد از انجام هر کاری، تصور بقیه راجب خودت رو هم کنترل کنی و بشه اونی که می‌خوای.

چی بگه آدم آخه؟ هیچی نیست که بگه، حرفی نمی‌ذارن بمونه که بگه. جوری می‌شه که گفتن جای برداشتن یه بار از دوشت، یه دو تا آجر روی دوشت اضافه می‌کنه.

دیگی که سر سگ توش می‌جوشه، می‌خوام مال من نجوشه.

حرف های قشنگی که از یه ذهن کثیف میان بیرون ترسناک ترن.

آدم نمی‌دونه اگه بیش‌تر صبر می‌کرد چی می‌شد ولی خی اگه صبر می‌کرد هم نمی‌دونست اگه می‌رفت و عجلع می‌کرد چی می‌شد. سخت نگیرید.

از فرهاد مجیدی همش بعنوان اسطوره تعصب و چه می‌دونم کلا بازیکن خفن استقلال یاد می‌شه اما من تنها خاطره ای که ازش دارم اینه که استقلال قهرمان نیم فصل شده بود، فرهاد مجیدی هم از تاثیرگذارترین بازیکن هاش بود ولی توی نیم فصل گذاشت از استقلال رفت و استقلال قهرمان نشد.

دروغ رو دوست داریم به شرطی که نفهمیم دروغه.
حقیریم آقا، حقیر!

عاشقانه هاتون سخیفه که البته ما چی بگیم که معشوق باید بپسنده.

ولی چیزایی هست که نمی‌دونیم. هیچوقت هم نمی‌فهمیم. ترسناکه. حتا اینکه عادی می‌بینیمش ترسناک تره.

نمی‌دونم، صبح که بیدار می‌شیم شاید دنیا جای بهتری شده باشه. تا بیدار نشیم نمی‌فهمیم.

شاید که آینده علیه ما.

ولی من یادم نمی‌ره. یادم نمی‌ره. یادم.