خودتون میاید، خودتون می‌رید. اگر ناراحت نمی‌شید ما هم یه تاثیری روش بذاریم.

یکی رو دیروز تو خیابون دیدم، امروز موقع پوست کندن پرتقال دستمو بریدم.

میان، تغییر می‌دن، می‌رن. شما می‌مونی و مُشتی تغییر.

بقیه مگه چی شدن که حالا بخوای اداشون رو هم در بیاری؟

من جایی تعهد دادم که آدمی بدون اشتباهم؟ اصلا من تعهد داده باشم هم شما نباید به عقلت برسه همچین حرفی گوه خوریه؟

والا که اگر درک می‌کردید نمیومدید بگید «درکت می‌کنم».

شاید شما آب‌شش داشته باشی و زیر آب بتونی نفس بکشی ولی من خفه می‌شم اون پایین.

من شمارو نمی‌فهمم شما هم منو. ولی خب شما بیش‌ترید. قبول نیست.

آدم تعداد تلاش هایی که می‌کنه محدوده. هم اینکه تواناییش رو نداره تا ابد تلاش کنه هم اینکه از یه جایی به بعد خودش نمی‌خواد.

«چون دلم می‌خواست» جواب قشنگ تریه تا بهونه های الکی.

خیلی وقت ها پیگیر نمی‌شم که حرفی شنیدم که شنیدم دروغه یا راست. چرا؟ چون در هر دو حالت واکنشم یکسانه. تفاوتی نداره راست گفته باشن یا دروغ.

واکنشم چیه؟ شما بهتر از این حرفایید. حدس بزنید خودتون.

«همراه تنهایی می‌رم»

فخر هامو انبار کردم که وقتی فخر کم شد و گرون شد بهتون بفروشم.

آدم اختیار فکر خودش رو‌ هم نداره دیگه. هرجا دلش می‌خواد می‌ره.

نکنه روز مبادا رو رد کنم و هرچی براش نگهداشتم حیف بشه.

حالا به ازای هر‌ ده باری که مقصر نبودید شاید یک بار رو مقصر بودید. کمی کوتاه بیاید.

درسته که گاهی وقتا یادم می‌ره اما معمولا برنامم این بوده که مراقب باشم نرینم تو زندگی خودم، اصلاح کردن بقیه باشه پیشکشم.

هی کوزه هارو می‌ذارم سر راه لیلی ولی خب با دقت راه می‌ره متاسفانه.

تنها چیزی که می‌تونه آرومم کنه ۳ کیلو و ۴۲۷ گرم ماریجواناست.

مثل آتیشِ شبونه وسط‌ زمستونی. نزدیک بهت آدم می‌سوزه و دور ازت یخ می‌کنه.