بعضی وقتا کاری می‌کنید که آدم می‌خواد بره. رفتن داریم تا رفتن، اصلا این روزا همه چیز داریم‌ تا همه چیز ولی‌خب‌ بحثش‌ مجزاست. بیاید بچسبیم به همین رفتن داریم تا رفتن. کاری می‌کنید آدم از حضورش‌ غم بیاد تو دلش. از همون جنس غم هایی که قبلا نبوده ولی وقتی دچارش می‌شی یاد هایده میوفتی که می‌خوند «غم با من زاده شده، منو رها نمی‌نه». یه انس و‌الفت عجیبی باهاش می‌گیری. دوست داری بری، نه از اون رفتن هایی که برمی‌گردی می‌گی ببین از کارت ناراحت شدم، تا ۳ می‌شمارم و اگر درست نکردی چیزی رو می‌رم و شروع می‌کنی به شماردن:
یک
دو
دو و نیم
دو و هفتاد و پنج صدم
دو و هفتاد و پنج صدم ممیز یک
دو و هفتاد و پنج صدم ممیز دو
نه؟ خودت خواستیا!!! دو و هفتاد و‌ شیش صدم.

خلاصه انقدر می‌شماره آدم تا که طرف مقابل خودش میاد می‌گه ۳! پاشو برو نمی‌خوام باشی.

منظورم این رفتن نیست. رفتنی رو می‌گم که وسایلت رو هم حاضر نیستی جمع کنی، دوست داری توی زودترین زمان ممکن بری، چیزی نگی، حتا توضیح دلیل ناراحتیت رو هم برای خودت غمگین بدونی. فقط دوست داری تموم بشه. یعنی فقط از پیش طرف مقابلت نمی‌ری و یه بخشی از خودت رو هم جا می‌ذاری. از خودتم دور می‌شی.

یه جاهایی هست که اگر بخوام قضاوت نکنم باید به چشمام بی اعتماد بشم.

داشت دنبال بلند ترین قسمت شهر می‌گشت تا خودش رو پرت کنه پایین.
موقع رفتن بهش گفتن تو هیچ‌وقت سعی نکردی مشکل های مارو بفهمی. همیشه خودت رو می‌دیدی فقط.

کنجکاویتون تا کجا قراره بگاد؟ بگید ما یکی دو تا از راز هامون رو بذاریم دو متر اونور ترش.

خودتون میاید، خودتون می‌رید. اگر ناراحت نمی‌شید ما هم یه تاثیری روش بذاریم.

یکی رو دیروز تو خیابون دیدم، امروز موقع پوست کندن پرتقال دستمو بریدم.

میان، تغییر می‌دن، می‌رن. شما می‌مونی و مُشتی تغییر.

بقیه مگه چی شدن که حالا بخوای اداشون رو هم در بیاری؟

من جایی تعهد دادم که آدمی بدون اشتباهم؟ اصلا من تعهد داده باشم هم شما نباید به عقلت برسه همچین حرفی گوه خوریه؟

والا که اگر درک می‌کردید نمیومدید بگید «درکت می‌کنم».

شاید شما آب‌شش داشته باشی و زیر آب بتونی نفس بکشی ولی من خفه می‌شم اون پایین.

من شمارو نمی‌فهمم شما هم منو. ولی خب شما بیش‌ترید. قبول نیست.

آدم تعداد تلاش هایی که می‌کنه محدوده. هم اینکه تواناییش رو نداره تا ابد تلاش کنه هم اینکه از یه جایی به بعد خودش نمی‌خواد.

«چون دلم می‌خواست» جواب قشنگ تریه تا بهونه های الکی.

خیلی وقت ها پیگیر نمی‌شم که حرفی شنیدم که شنیدم دروغه یا راست. چرا؟ چون در هر دو حالت واکنشم یکسانه. تفاوتی نداره راست گفته باشن یا دروغ.

واکنشم چیه؟ شما بهتر از این حرفایید. حدس بزنید خودتون.

«همراه تنهایی می‌رم»

فخر هامو انبار کردم که وقتی فخر کم شد و گرون شد بهتون بفروشم.

آدم اختیار فکر خودش رو‌ هم نداره دیگه. هرجا دلش می‌خواد می‌ره.

نکنه روز مبادا رو رد کنم و هرچی براش نگهداشتم حیف بشه.

حالا به ازای هر‌ ده باری که مقصر نبودید شاید یک بار رو مقصر بودید. کمی کوتاه بیاید.