آدم تعداد تلاش هایی که می‌کنه محدوده. هم اینکه تواناییش رو نداره تا ابد تلاش کنه هم اینکه از یه جایی به بعد خودش نمی‌خواد.

«چون دلم می‌خواست» جواب قشنگ تریه تا بهونه های الکی.

خیلی وقت ها پیگیر نمی‌شم که حرفی شنیدم که شنیدم دروغه یا راست. چرا؟ چون در هر دو حالت واکنشم یکسانه. تفاوتی نداره راست گفته باشن یا دروغ.

واکنشم چیه؟ شما بهتر از این حرفایید. حدس بزنید خودتون.

«همراه تنهایی می‌رم»

فخر هامو انبار کردم که وقتی فخر کم شد و گرون شد بهتون بفروشم.

آدم اختیار فکر خودش رو‌ هم نداره دیگه. هرجا دلش می‌خواد می‌ره.

نکنه روز مبادا رو رد کنم و هرچی براش نگهداشتم حیف بشه.

حالا به ازای هر‌ ده باری که مقصر نبودید شاید یک بار رو مقصر بودید. کمی کوتاه بیاید.

درسته که گاهی وقتا یادم می‌ره اما معمولا برنامم این بوده که مراقب باشم نرینم تو زندگی خودم، اصلاح کردن بقیه باشه پیشکشم.

هی کوزه هارو می‌ذارم سر راه لیلی ولی خب با دقت راه می‌ره متاسفانه.

تنها چیزی که می‌تونه آرومم کنه ۳ کیلو و ۴۲۷ گرم ماریجواناست.

مثل آتیشِ شبونه وسط‌ زمستونی. نزدیک بهت آدم می‌سوزه و دور ازت یخ می‌کنه.

ما دیت سوم تازه از هم اجازه می‌گیریم همدیگه رو با اسم کوچیک صدا کنیم.

کاش خوشحالی رو‌ می‌شد یه گوشه تو یخچال گذاشتش و خراب نشه. آدم هر موقع دلش می‌خواست می‌رفت یه تیکه ازش برمی‌داشت.

«روحِ همه کار های اشتباهمی».

دوست داشتم تو تمام چیزی باشی که باید می‌داشتم و ندارم ولی خب متاسفانه لیست نداشته هام بلندبالاتر از این صحبت هان.

دلم قدم زدن کنار یه مزرعه دو هکتاری ماریجوانا که آتیش گرفته می‌خواد.

خدا هیچ بنده ای رو شرمنده رویاهاش نکنه.

نمی‌دونم و کاش هیچوقت هم ندونم.

پاک کردن صورت مسئله شاید از سر اشتباه بودن مسئله باشه. همیشه هم بد نیست.