میگم من اجتماعی نیستم، ترجمه میکنه اعتماد به نفس صحبت در جمع را ندارد. میگم تحمل جمع رو ندارم ترجمه میکنه اعتماد به نفس ابراز خود در جمع را ندارد. کاش اعتماد به نفسم رو از ته کمد در بیارم بکوبم تو صورتت ببینی مشکل اعتماد به نفس نیست. من به جمع شما تعلق ندارم. من از شما متنفرم.

به اندازه انسان های روی زمین راه برای فرار‌ از واقعیت هست.

به میزانی از تکرار رسیدم که این حس هم تکراری شده.

نه که چیز جدیدی نباشه، نه که چیز تجربه نکرده ای نباشه که اتفاقا اونقدری هست که قابل شمارش نیست. فقط اینکه انگار بک دایره رو‌انتخاب کردم و همواره همونجا راه رفتم.

نصف مردم مجردن باز تو این آگهیای خونه می‌نویسن فقط زوج. حالا چرا زوج؟ چون به سنت پیامبر عمل کردن؟ زوج نمی‌تونه دهنتونو بگاد؟ فقط مجرد می‌گاد؟ کاش خونه‌دار شم بدمش اجاره، تو آگهیشم بنویسم فقط به مجرد گل‌باز رفیق‌باز اهل سکس و بی‌ناموسی اجاره داده می‌شود.

هاکلبری‌فین [👤] [➕]
@Twitter_Farsi

متاسفانه خاص بودن روی توی کسشعر بودن می‌بینید.

اگر قرار بود اسمی برای تلاش ها و زندگی این روزهام انتخاب کنم «شنا در ناامیدی» اسم مناسبی می‌بود.

نشستم به فردایی نگاه می‌کنم که نیست‌.

که خواب دم دستی ترین مرگی بود که می‌شد تجربه کنه.

جدی می‌گیرید در صورتیکه در جدی ترین حالتش یک کمدی سخیفه.

یه داستانی بود تو کتابای عربی دبیرستان ما که نمی‌دپنم هنوزم هست یا نه ولی خب باید باشه. خیلی نگذشته از اون موقع ها. شاید بد گذشته باشه ولی خیلی نبوده. بگذریم، چیه این حاشیه ها؟ برگردیم به داستان امشبمون.
یه بنده خدایی داشته با اسبش می‌رفته وسط بیابون، می‌بینه یکی افتاده زمین. وایمیسته کمکش کنه که اون بنده خدای روی زمین جیبش رو می‌زنه و اسبش رو برم می‌داره. موقعی که داشته می‌رفته با اسب اون بنده خدایی که مفعول واقع شده صداش می‌زنه می‌گه فقط جایی رفتی برای بقیه تعریف نکن چیکار کردی و چی شده. که نفر بعدی که دید یکی افتاده وسط بیابون و بگا می‌ره بخاطر حرف تو راهش رو نکشه بره.
می‌دونم که گند زدم توی تعریف داستانم ولی شما اینو ول کن، به خود حرفم فکر کن.

خلاصه که حواستون هست دنیا رو دارید به جایی بدتر برای زندگی تبدیل می‌کنید؟ کاش نکنید.

ایستاده نمردیم ولی خب روی زانو زنده موندیم.

«تو راه هايي که پر غربت بود عابر شدن چه جرات بود»