زندگی شخصی خودتونه اما متاسفانه کنار هم زندگی می‌کنیم.

دوستی های از دست رفته شبیه اون لیوانه می‌مونه که میوفته می‌شکنه ولی هرچقدرم چسب بزنیش مثل قبل نمی‌شه. با این تفاوت کوچیک یا بزرگ یا شاید حتا medium که اینبار کسی لیوان رو زمین ننداخته. شاید بلافاصله آب یخ و چایی رو ریختی داخلش و‌شکسته. کسی مقصر نیست، احتمالا کششش رو نداشته.

این کلمه «کششش» که خونده می‌شه «keshesh esh» هم به تنهایی یک واج آراییه.

انقدر دور نباش. بیا یه کم نزدیک تر بشین. حداقل صدامون به همدیگه برسه.

به اینکه همه‌چی رو‌بذارم همینجا و برم فکر می‌کنم. گوشیم که شکسته، گوشی جدید هم گرونه، دزد هم که زیاد شده. یه گوشی ساده بگیرم و به زندگی ادامه بدم.

ولی کسشعر می‌کم. آدم ضعیف تر از این حرف هاست.

ولی خب خواستن توانستن است. اگر دروغ رو دوست داشته باشی، بالاخره بدستش میاری.

«راه من قشنگ نیست تو رد پام نباش».

تمام که نه اما بخش مناسبی از حرف هایی که زدم و پشیمونم کردن برای وقتی بوده که حرفی نداشتم ولی شروع کردم به حرف زدن.
آدمی که حرفی نداره ساکت می‌شینه.

Guilty pleasure?
گوش دادن به آهنگای تتلو.

همدیگه رو قضاوت نکنیم، باهمدیگه قضاوت کنیم 🤔

اگر یه کار خوب کردی لزوما آدم خوبی نیستی.

اگر تو کف کسی هستید خب باشید، مبارکتونه. برای جلب توجهش نرید خاطره های تخمی تخیلی و فیک تعریف کنید. یعنی خواستید بکنید هم بکنید، ولی پای کس دیگه رو نکشید وسط خاطراتتون.

‏عزیزکم،
همه‌ی این نامه‌های بی‌جواب را که می‌بینم، می‌ترسم. می‌ترسم یکی از همان‌هایی باشم، یا شده باشم، که خُردکی برمی‌دارند و فکر می‌کنند که همه چیز را فهمیده‌اند.
@caama_ir

سلام،‌می‌گن همیشه ساختن سخت تر از خراب کردنه. مثل اعتماد، مثل خونه، مثل هرچیزی. گذشته رو یادت نره. شاید عوض شده باشی، ولی ممکنه بازم تغییر کنه.

توی این تاریکی چی جز صدات می‌تونه راه رو نشونم بده؟