«تو راه هايي که پر غربت بود عابر شدن چه جرات بود»

تمام تلاشم رو نکردم. اما به اتدازه ای تلاش کردم که نتیجه ندادنش برای رها کردن کافی باشه.

یه وقت یکی اسمش رها نباشه بهش بر بخوره.

درسته که نمی‌دونم ولی خب ندونستنم شاید از روی این بوده که دوست نداشتم بدونم، انقدر اصرار نکن به توضیحش.

روز هایی از زندگیم هستن که اگر حذف بشن از وسط‌ زندگیم هیچ تغییری توی زندگیم و آدمی که هستم ایجاد نمی‌کنه. می‌دونم که گند زدم به اون تئوری اثر پروانه ای ولی خب بیاید یه کم اغراق کنیم. اخیرا فهمیدم برای بهتر شدن و بیش‌تر شدن روابط انسانی به اغراق نیاز داری.
باید چیزایی که اهمیتی بهشون نمی‌دی رو جوری برخورد کنی که انگار اهمیت دارن برات. باید چیزایی که خنده دار نیستن برات رو بخندی بهشون و ... . اصلا این پررنگ تر نشون دادن اتفاق های زندگی از ملزومات این زندگی بی رنگ یا کمی منصفانه تر، این زندگی کم رنگه.

یه دقیقه اومدم بگم امروز چقدر تخمی بود، تو رودربایستی موندم که انقدرم بی محتوا نباشم و یه چیز دیگه هم کنارش بگم و بله ببینید تا کجا پیش اومدیم. بنظرم کافیه. تا اونجایی گفتم که بتونم براتون بگم «امروز تخمی و حوصله سربر بود».

زندگی شخصی خودتونه اما متاسفانه کنار هم زندگی می‌کنیم.

دوستی های از دست رفته شبیه اون لیوانه می‌مونه که میوفته می‌شکنه ولی هرچقدرم چسب بزنیش مثل قبل نمی‌شه. با این تفاوت کوچیک یا بزرگ یا شاید حتا medium که اینبار کسی لیوان رو زمین ننداخته. شاید بلافاصله آب یخ و چایی رو ریختی داخلش و‌شکسته. کسی مقصر نیست، احتمالا کششش رو نداشته.

این کلمه «کششش» که خونده می‌شه «keshesh esh» هم به تنهایی یک واج آراییه.

انقدر دور نباش. بیا یه کم نزدیک تر بشین. حداقل صدامون به همدیگه برسه.

به اینکه همه‌چی رو‌بذارم همینجا و برم فکر می‌کنم. گوشیم که شکسته، گوشی جدید هم گرونه، دزد هم که زیاد شده. یه گوشی ساده بگیرم و به زندگی ادامه بدم.

ولی کسشعر می‌کم. آدم ضعیف تر از این حرف هاست.

ولی خب خواستن توانستن است. اگر دروغ رو دوست داشته باشی، بالاخره بدستش میاری.

«راه من قشنگ نیست تو رد پام نباش».

تمام که نه اما بخش مناسبی از حرف هایی که زدم و پشیمونم کردن برای وقتی بوده که حرفی نداشتم ولی شروع کردم به حرف زدن.
آدمی که حرفی نداره ساکت می‌شینه.

Guilty pleasure?
گوش دادن به آهنگای تتلو.