می‌گن درونگرایی خوبه.
یکی که مثل مادرم بود برام فوت کرد. حتی لغت برای تسلیت پیدا نمی‌کردم. ولی چی باید بگه آوم؟ وقتی خودش گلوش رو بغض و ناراحتی گرفته مگه می‌تونه بره به کسی بگه ناراحت نباش، بگه گریه نکن، بگه غصه نخور، بگه غم آخرت باشه.
ولی زندگی هرچقدر برام زشت بود، زشت تر شد.
هرچقدر سخت تر بود، سخت تر شد. یکی از آدم های خوب این دنیا کمتر شد. مگه این دنیا چندتا آدمِ خوب داره؟

آدمیزاد سرشار از نیازه. شما هرجوری نگاهش کنی همیشه یه چیزی می‌خواد. حالا چه غذا چه شهوت چه پول و چه هرچیزی. اما این وسط مطمئنا تنها چیزی که نیاز نداره اینه که حس دلسوزی و ترحم نسبت بهش داشته باشه کسی.

آدم باید یه سری اصول برای خودش داشته باشه، نه چون قشنگ و باحاله، برای اینکه بدونه چی مي‌خواد، برای اینکه هی گم نشه وسط راه.

اون سوت می‌خواست، بغلیش توپ فوتبال. جایزه نفر اول کتاب بود، نفر دوم توپ و سومی این سوته رو می‌گرفت.احمق ها بهش می‌گفتن تو باختی که سوم شدی. و نفر کناریش که اول شد می‌گفتن برنده.

تازه داشتم می‌فهمیدم که فهم من چقدر کمه. اتم تو دنیای خودش حریف صدتا رستمه.

متاسفانه با این اوضاع کرونا حتا فروش کلیه هم کنسله.

والا من می‌ترسم بریم بهشت، بهمون بگن اینجا زمین نیست که هر غلطی خواستید بکنید ها!

هرچیزی خوب بود یا گناه بود، یا چاق می‌کرد. الان هرچی خوبه خطر ابتلا به کرونا داره.

من آدم بدبینی هستم. خیلی بدبین. ششما شرایط رو ترسیم کن تا بدترین حالتش رو در نظر بگیرم اما می‌دونید مشکل کجاست؟ اینکه با تمام این بدبینی ها زندگیم رو برپایه شانسی ترین و کم احتمال ترین اتفاق ها پیش بردم.
بیاید بازش کنم براتون با یه مثال فرضی.
اوکی شهاب شنگ به زمین می‌خوره و زمین نابود می‌شه. پس من اگر برم یه وام بگیرم ۱۰ میلیارد تومن ده ماهه، لازم نیست قسطش رو بدم. زمین نابود می‌شه.

توی این دوران بیکاری و قرنطینه آدم چیکار می‌تونه بکنه؟ آفرین، قضاوت.
یه معیار دم دستیم برای کسشعر بودن آدم ها و قضاوتشون، میزان علاقه ای هستش که به فرانسه (شما بیش‌تر بخون پاریس) دارن.

حمایت از حقوق زنان؟ حمایت از حقوق حیوانات داریم. جدای اون قراره چیزی داشته باشیم؟ والا بنده اعتقاد دارم که حمایت از حقوق انسان ها داشته باشیم. زن ها آدمن، مرد ها هم آدمن. آدم ها یه سرس حقوقی دارن که باید باشه. جدا کردنش نتیجه‌ش می‌شه مثلا اینکه اتهام بی اساس بزنن به یکی و از نظر کاری بدبخت بشه (مثل جانی دپ) و برعکسش بی اثر باشه (بازم مثل جانی دپ).

باعث بشه خشونت علیه یه گروه پررنگ تر بشه تاثیرش، روی یه گروه کمرنگ تر.

بگذریم، این گوه خوری ها چیه. چاییمون سرد نشه وسط کرونا.

مهم نیست برام که دیگه چی می‌شه. من تلاشم رو کردم، کامل نبود اما کردم. سعی کردم قبل گفتن و قبل انجام دادن نگاه کنم به اطرافم، اول بفهمم بعد تصمیم بگیرم. سعی کردم ببینم. نه چیزی که همه می‌بینن، سعی کردم بتونم بیش‌تر ببینم، بیش‌تر بفهمم. متفاوت تر از بقیه ببینم. نه که تفاوت خوب باشه. ولی می‌خواستم از یه راهِ تکراری رد نشم. بگذریم. من تلاشم رو کردم. برای دیدک، برای فهمیدن، برای نگهداشتن.

نشد. نه که ناراحت نباشم اما من تلاشم رو کردم.

من سعی کردم گوسفند نباشم، بعد تر دیدم من کیم که یخوام تشخیص بدم کار کی درسته و کار کی اشتباه. کی اگر چی رو بخواد درسته و کی اگر چی رو بخواد اشتباهه.
گفتم تغییر دادن بقیه مسئولیت بزرگیه. دیدم من زیر نتایج کار های خودم گاها باردار می‌شم و یه نوگلِ نوشکفته رو اضافه می‌کنم به این دنیا. حالا دست بقیه رو بگیرم بگم بیاید دنبالم؟ بگم راه درست از اینوره؟ نه آقا. ما رسالت اجتماعیمون شر نرسوندن بود، خوبی کردن سپردیم دست شما آدم های خوب.

چیزی رو دیدید و حس کنید واقعیه؟ من ندیدم. نمی‌تونم باور کنم واقعی بودن و درست بودن اطرافم رو. شاید یه شوخیه، شایدم توهم.
ولی توان درک پیچیدگی رو از دست دادم. نمی‌تونم کلمه منظوری رو پشت چیزی قایم کنم. نمی‌تونم مقدمه ای بچینم. این زندگی کوتاه و غیر قابب پیش‌بینی ارزش مقدمه چینی نداره. ارزش گشتن دنبال معنای پشت کلمات رو نداره.