تازه داشتم می‌فهمیدم که فهم من چقدر کمه. اتم تو دنیای خودش حریف صدتا رستمه.

متاسفانه با این اوضاع کرونا حتا فروش کلیه هم کنسله.

والا من می‌ترسم بریم بهشت، بهمون بگن اینجا زمین نیست که هر غلطی خواستید بکنید ها!

هرچیزی خوب بود یا گناه بود، یا چاق می‌کرد. الان هرچی خوبه خطر ابتلا به کرونا داره.

من آدم بدبینی هستم. خیلی بدبین. ششما شرایط رو ترسیم کن تا بدترین حالتش رو در نظر بگیرم اما می‌دونید مشکل کجاست؟ اینکه با تمام این بدبینی ها زندگیم رو برپایه شانسی ترین و کم احتمال ترین اتفاق ها پیش بردم.
بیاید بازش کنم براتون با یه مثال فرضی.
اوکی شهاب شنگ به زمین می‌خوره و زمین نابود می‌شه. پس من اگر برم یه وام بگیرم ۱۰ میلیارد تومن ده ماهه، لازم نیست قسطش رو بدم. زمین نابود می‌شه.

توی این دوران بیکاری و قرنطینه آدم چیکار می‌تونه بکنه؟ آفرین، قضاوت.
یه معیار دم دستیم برای کسشعر بودن آدم ها و قضاوتشون، میزان علاقه ای هستش که به فرانسه (شما بیش‌تر بخون پاریس) دارن.

حمایت از حقوق زنان؟ حمایت از حقوق حیوانات داریم. جدای اون قراره چیزی داشته باشیم؟ والا بنده اعتقاد دارم که حمایت از حقوق انسان ها داشته باشیم. زن ها آدمن، مرد ها هم آدمن. آدم ها یه سرس حقوقی دارن که باید باشه. جدا کردنش نتیجه‌ش می‌شه مثلا اینکه اتهام بی اساس بزنن به یکی و از نظر کاری بدبخت بشه (مثل جانی دپ) و برعکسش بی اثر باشه (بازم مثل جانی دپ).

باعث بشه خشونت علیه یه گروه پررنگ تر بشه تاثیرش، روی یه گروه کمرنگ تر.

بگذریم، این گوه خوری ها چیه. چاییمون سرد نشه وسط کرونا.

مهم نیست برام که دیگه چی می‌شه. من تلاشم رو کردم، کامل نبود اما کردم. سعی کردم قبل گفتن و قبل انجام دادن نگاه کنم به اطرافم، اول بفهمم بعد تصمیم بگیرم. سعی کردم ببینم. نه چیزی که همه می‌بینن، سعی کردم بتونم بیش‌تر ببینم، بیش‌تر بفهمم. متفاوت تر از بقیه ببینم. نه که تفاوت خوب باشه. ولی می‌خواستم از یه راهِ تکراری رد نشم. بگذریم. من تلاشم رو کردم. برای دیدک، برای فهمیدن، برای نگهداشتن.

نشد. نه که ناراحت نباشم اما من تلاشم رو کردم.

من سعی کردم گوسفند نباشم، بعد تر دیدم من کیم که یخوام تشخیص بدم کار کی درسته و کار کی اشتباه. کی اگر چی رو بخواد درسته و کی اگر چی رو بخواد اشتباهه.
گفتم تغییر دادن بقیه مسئولیت بزرگیه. دیدم من زیر نتایج کار های خودم گاها باردار می‌شم و یه نوگلِ نوشکفته رو اضافه می‌کنم به این دنیا. حالا دست بقیه رو بگیرم بگم بیاید دنبالم؟ بگم راه درست از اینوره؟ نه آقا. ما رسالت اجتماعیمون شر نرسوندن بود، خوبی کردن سپردیم دست شما آدم های خوب.

چیزی رو دیدید و حس کنید واقعیه؟ من ندیدم. نمی‌تونم باور کنم واقعی بودن و درست بودن اطرافم رو. شاید یه شوخیه، شایدم توهم.
ولی توان درک پیچیدگی رو از دست دادم. نمی‌تونم کلمه منظوری رو پشت چیزی قایم کنم. نمی‌تونم مقدمه ای بچینم. این زندگی کوتاه و غیر قابب پیش‌بینی ارزش مقدمه چینی نداره. ارزش گشتن دنبال معنای پشت کلمات رو نداره.

آدم ها ناامیدم می‌کنن. بیاین درگیر این بخشش نشید که اصلا مگه باید امیدوار نگهت دارن؟ نه، نه. معلومه که نه. اصلا مهم نیست که تقصیر کیه، کی چیکار کرده، من اشتباه کردم یا تو. می‌خوام از اینور هم بشنوید. حتی مهم نیست بعد شنیدنش چه فکری می‌کنید.

یعنی چی ناامیدت می‌کنن؟ دروغ می‌گن یا بدتر از اون، دنباله روی دروغ می‌شن یا بدتر از اون وقتی که چشماشون بستست وقتی هنوز نمی‌دونن کجای این دنیان، هنوز نمی‌دونن کجا می‌خوان برن، دست چند نفر دیگه رو هم می‌گیرن می‌رن. شاید می‌خوان توی راه تنها نباشن، اینم خودخواهیه.

احمقی که دوتا آهنگ از شاهین نجفی گوش می‌ده و می‌شه چیریک انقلابی، دوتا آهنگ از بهرام گوش می‌ده و حس می‌کنه به اسرار هستی دست هستی دست پیدا کرده، کتابی خونده از فلان نویسنده شده فیلسوف، دنیایی مبهم رو دیده و فکر کرده چشماش بازتر شدن، عکسای خوبی انداخته پس صاحب نظر تو همه چیزه، یک دوست دور رو در اثر حادثه معروفی از دست بدی درجا اولین کارت استوری کردنش باشه، بیمارستان رفتی پس عکس با دستکش و کاور و شیلد و هشتگ stay home نباید فراموش بشه، خودخواهی کنی و کسی رو بکشی پایین تا بری بالا، آدم هایی که خیلی وقتا نگاهشون به ظاهری ترین بخش زندگیه، نمی‌دونم تا کِی می‌تونم بشمارم ولی زیاد تر از چیزی که فکر می‌کنم بنظر می‌رسه.

من همیشه فکر می‌کردم اگر چیزی رو نفهمیدی باید احتیاط داشته باشی کنارش، باید بترسی ازش ولی الان جوری شده که اگر نفهمیش یعنی ارزش داره، اگر نفهمیدیش باید ادای این رو دربیاری که می‌فهمیش، اینجوری قشنگ تره. بدون اینکه به این فکر کنی که چیزی که می‌بینم شاید واقعا بی معنیه.

نه اینا یه حرف از بالا نیست، من هم آدمیم که خودم رو ناامید کردم.

بگذریم، زمان می‌گذره و همه چی اهمیت خودش رو از دست می‌ده. یه مقدار دیر یا زود ولی می‌شه.

دنیا رو هرجوری دوست داری نگاه کن ولی با چشمای خودت ببین.

‏اگه واقع بین باشیم، نمیتونیم کرونا رو توی ایران شکست بدیم.

ولی اگه بتونیم یه مساوی ۰-۰ بگیریم، بازی برگشت کارمون خیلی آسون میشه

@abitpsycho

بنظرم چینی ها به اندازه کافی قدرت دارن. بیش‌تر نباید بشه. بیش‌تر بشه میان ما رو هم بعنوان غذا می‌خورن‌.

<تو نیکی ‌کن و در دجله انداز> بیش‌تر از اینکه شبیه به یه پند اخلاقی باشه، شبیه توصیه به تجاوز و قتل و خلاص شدن از دست جنازه توی رودخونه می‌مونه.