شور و هیجان زندگی با زیتون چین چین.
[زندگی خرج داره بهرحال]

در خلوت خود ابر قهرمانان اند‌.
در جمع؟ به فکر خلوت خود.

دلیل خالی بودن ذهنم از تمام فکر ها باش.

نرفتنمون علتش نداشتن پا بود.

دنیای آدمای کوچیک خب بایدم کوچیک باشه. وگرنه که گم‌می‌شن توش.

خرمالوی گس می‌کردن تو دهنمون و می‌گفتن لبخند بزن.

آدم انتظار خیلی بگایی ها رو توی زندگیش داره ولی انصافا دیگه نه از سمت دوستاش. رعایت کنید. مرسی.

به اندازه بچه ای که بادبادکش توی هوا اسیر باد شده و ممکنه از دستش بده تشویش رو حس می‌کنم با اینکه نمی‌دونم معنی تشویش چیه.

انتظارِ بیجا دارم. جا دارید براش؟

سری بعدی نوشداروتون بیوفته توی حیاطمون پارش می‌کنم. مگه خودتون سهراب ندارید؟

دقت کردید اساتید کنکور چقدر موافقن با عقب نیوفتادن کنور؟ بابا برید سر جلسه بشینید بمیرید بذارید بتونن زودتر کلاس های کنکورت را قورت بده با پرداخت پول رو برای سال جدید برگذار کنن.

[من کنکوری نیستم]

ایده استارت آپ:
تولید نوشداروی جیبی و قابل حمل.

فکر می‌کنن آدم رو می‌شناسن در صورتیکه نهایتا می‌تونن حدس بزنن حلیم رو با شکر می‌خوری یا نمک.
بدون اینکه بدونن تو اصلا حلیم رو با فلفل می‌خوری.

یه آهنگی بود که سرژیک خونده بود و توش می‌گفت ما چهارتا برادر به همراه ۳ خواهر به دور مادر می‌گردیم (یه چیزی در همین حدود، یکی دو تا کلمه کم یا زیاد با همین مفهوم).

اون آهنگ رو توی ختنه سورون پسرخالم شنیدم (شاید نزدیک ۲۰ سال پیش).

خاطراتی که از آهنگ می‌شه داشت یه دریاست و اینم بخت و اقبال مایِه.

بین این همه دروغ شیرین گیر کردیم بین ۴ تا واقعیت تلخ.

یکی هزار و صد تومن رو تقریبا ازم دزدید و رفت. نمی‌دونم ته دلش فکر می‌کنه زرنگه یا نه ولی خب من بنظرم باختی ندادم. در واقع آرزوم بود که کاش هزینه ای که برای متوجه شدن حماقت و مزخرفی یک آدم باید بدم همون هزار و صد تا تک تومن باشه همیشه. نیست ولی.

یبار جلوم یه بشقاب سالاد گذاشتن گفتم نه مرسی من گوشت خوارم. نمی‌دونم چرا چپ چپ نگاهم کردن.

بله روزای بدین که حتا شاد بودن باعث شرم می‌شه. آدم روش نمی‌شه شاد باشه انقدر که غم رنگ آمیزی کرده تمام زندگی رو.