احساس تعلق به آدمی که توی آیینه می‌بینم ندارم.

بسه. حالا نوبت چوب اشتباهاتمه که بیاد منو بخوره.

وقتی فهمیدم آدم هایی که کرونا می‌گیرن احساس بویایی و چشاییشون از دست می‌دن رفتم اسنپفود رو باز کردم برای کسایی که در مورد رستوران های مورد علاقم نوشته بودن هیچ طعم و مزه ای نداره یه فاتحه ای خوندم.

سه آهنگ قبل از نظرم از بهترین آهنگ های شهیار قنبری (می‌شناسید دیگه، اگه نمی‌شناسیدش واقعا اذیتم) هستن اما این حیف بود همزمان با اون سه تا فرستاده بشه.

شدم اصغر فرهادیِ زندگیم. هیچ پایانی نیست، چه در مکالمات چه در کار ها.

احساس می‌کنم نیاز به توهم دارم برای ادامه زندگی.

یا هیچ چیز معنایی ندارد یا من احمق ترین انسان روی زمینم.

می‌دونم هرچی باشم احمق ترین نیستم‌.

انسانی که هنوز نمی‌دونه خودش چی می‌خواد چطور بفهمه بقیه چی می‌خوان و منظورشون چیه؟

و البته سلام زیبا های توی خونه و نازیبا های بیرون از خونه.

زیر پای من و زیر پای تو با هم یه سرزمین شد.

Change my mind :))

جدی می‌گیرید در صورتیکه در جدی ترین حالتش یک کمدی سخیفه.

توصیف دقیقی بخوام داشته باشم باید بگم که اگه یه هنرمند بودم دنبال یه استادیوم خالی از تماشاگر برای یه اجرای بدون بازدید می‌گشتم.

نه که پر از حرف های ناگفته باشم. که اتفاقا راحت حرفم رو زدم معمولا. که اتفاقا نظری داشتم یا که اگر چیزی خواستم گفتم. اما گیر کردم اینبار. نه برای گفتن صحبت هام، برای اینکه چی می‌خوام. اصلا حرف حسابم چیه؟ شما می‌دونید حرفتون چیه؟ بین خواستن و نخواستن گیر کنی.

اصلا چیز دیگه ای می‌خواستم بنویسم و انقدر کلمه مناسب براش نداشتم که شد این توضیحات بی دلیل. چیزی که قرار بود بگم این بود:
تا دیروز یه دنیا رو می‌خواستم، دیروز داشتمش. امروز علاقه ای به داشتنش ندارم.