احساس می‌کنم نیاز به توهم دارم برای ادامه زندگی.

یا هیچ چیز معنایی ندارد یا من احمق ترین انسان روی زمینم.

می‌دونم هرچی باشم احمق ترین نیستم‌.

انسانی که هنوز نمی‌دونه خودش چی می‌خواد چطور بفهمه بقیه چی می‌خوان و منظورشون چیه؟

و البته سلام زیبا های توی خونه و نازیبا های بیرون از خونه.

زیر پای من و زیر پای تو با هم یه سرزمین شد.

Change my mind :))

جدی می‌گیرید در صورتیکه در جدی ترین حالتش یک کمدی سخیفه.

توصیف دقیقی بخوام داشته باشم باید بگم که اگه یه هنرمند بودم دنبال یه استادیوم خالی از تماشاگر برای یه اجرای بدون بازدید می‌گشتم.

نه که پر از حرف های ناگفته باشم. که اتفاقا راحت حرفم رو زدم معمولا. که اتفاقا نظری داشتم یا که اگر چیزی خواستم گفتم. اما گیر کردم اینبار. نه برای گفتن صحبت هام، برای اینکه چی می‌خوام. اصلا حرف حسابم چیه؟ شما می‌دونید حرفتون چیه؟ بین خواستن و نخواستن گیر کنی.

اصلا چیز دیگه ای می‌خواستم بنویسم و انقدر کلمه مناسب براش نداشتم که شد این توضیحات بی دلیل. چیزی که قرار بود بگم این بود:
تا دیروز یه دنیا رو می‌خواستم، دیروز داشتمش. امروز علاقه ای به داشتنش ندارم.

من هربار اومدم موضوعی رو به غریبه نگم و به آشنا بگم که بد نشه در نهایت، بعدش فهمیدم باید همون به غریبه می‌گفتم که بد نشه.

روی تخت دراز کشیدم. صدای shave کردن همسایه از دیوار بغل میاد. این نگران کننده نیست. نگران کننده وقتیه که دارم فکر می‌کنم چه صدا هایی از اینور رفته اونجا.

-نه اینجا اصلا محله خوبی نیست. من خودم طبق شغلی که دارم اطلاعاتی دارم که خب هرکسی نداره. مثلا همین دیشب رفتن ماشین بنده خدارو تو خونه‌ش حالی کردن همین کوچه بغلی. پرشیبم که یکی رو توی خیابون با چاقو زدن که گوشیش رو بگیرن.

-اوه چه اضاع بدی. ببخشید شما شغلتون چیه؟

-بنده سارق هستم. بصورت پاره وقت، زورگیر.

اگه اذیتم کنید می‌رم لینکداین می‌شم Co-founder and CEO .

شوخی کردم. اول معلم زبان می‌شم اگه نشد می‌رم می‌شم کُو فَآوِندِر. دقت کنید فتحه و ضمه باید جوری تلفظ بشود که گلو جر بخورد و دچار لکنت زبان شوید.