از تعداد آدم هایی که دیدنشون یا حرف زدن باهاشون خوشحالم می‌کنه، سطح کیفی زندگیمو می‌سنجم.

چند روز پیش تولدم‌بود. به سنی رسیدم که بزرگ شدن کسی رو دیده باشم‌. این واقعا جشن نداشت.

می‌دونی، مهم نیست چی می‌گی. مهم اینه که چقدر قبولش داری و چطور بیانش کنی. وگرنه یه حرف ثابت رو یکی ممکنه بقیه بهش بگن کسخل. یکی هم بگه و بقیه بهش بگن جذاب.

اون لحظه ای که حس کردید حرفی رو بهتره به من ناشناس بزنید، نگیدش.
با تشکر.

کاش دو نفر بودم. اون موقع واقع گرایانه‌تر می‌تونستم با خودم راحت باشم.

کهن ديارا! ديار يارا! دل از تو کندم ولي ندانم
‏که گر گريزم کجا گريزم؟ و گر بمانم کجا بمانم؟

هرکی که پاش خورد جام شمارو شکست که لیلی نیست که. بعضی ها مشکل کنترل دست و پا دارن اینطور می‌شه.

حس می‌کنم خیلی به خودم طلبکارم.

ولی جدی جدی انگار همش تهش علی می‌مونه و حوضش.

پوچ. نه که استعاره باشه. واقعا پوچه. گل توی اون یکی دسته.

من می‌دونم دلم تنگ نیست. اما از صبح داره ادای تنگ هارو در میاره. بهش گفتم هرچی تو کوچه خیابون دیدی بقیه انجام می‌دن چشم بسته انجام نده. گوش نداد.

از آدم هایی که خودشونو مهم می‌دونن بدم میاد.
چه معنی ای داره کسی جز من مهم باشه؟

قبلا سوالی که جوابش برام مهم بود این بود که من رو یادت هست؟ الان سوالی که آزارم می‌ده اینه که کسی هست که به یادم موندنش اهمیتی داشته باشه؟

دورش کنی و بخوای نزدیک بمونه.
احمقانست. مگه داری gta بازی می‌کنی که بعدش دوباره هرموقع خسته شدی همه چی از اول شروع بشه؟

میگفت روی پای خودت وایسادی
نشد توضیح بدم که همچین "ایستادن" هم نیست، نهایتا روی پای خودم 4زانو نشسته باشم
@abitpsycho

«راه خود اگر جویم، پای رفتنم کو؟»