هرکی که پاش خورد جام شمارو شکست که لیلی نیست که. بعضی ها مشکل کنترل دست و پا دارن اینطور می‌شه.

حس می‌کنم خیلی به خودم طلبکارم.

ولی جدی جدی انگار همش تهش علی می‌مونه و حوضش.

پوچ. نه که استعاره باشه. واقعا پوچه. گل توی اون یکی دسته.

من می‌دونم دلم تنگ نیست. اما از صبح داره ادای تنگ هارو در میاره. بهش گفتم هرچی تو کوچه خیابون دیدی بقیه انجام می‌دن چشم بسته انجام نده. گوش نداد.

از آدم هایی که خودشونو مهم می‌دونن بدم میاد.
چه معنی ای داره کسی جز من مهم باشه؟

قبلا سوالی که جوابش برام مهم بود این بود که من رو یادت هست؟ الان سوالی که آزارم می‌ده اینه که کسی هست که به یادم موندنش اهمیتی داشته باشه؟

دورش کنی و بخوای نزدیک بمونه.
احمقانست. مگه داری gta بازی می‌کنی که بعدش دوباره هرموقع خسته شدی همه چی از اول شروع بشه؟

میگفت روی پای خودت وایسادی
نشد توضیح بدم که همچین "ایستادن" هم نیست، نهایتا روی پای خودم 4زانو نشسته باشم
@abitpsycho

«راه خود اگر جویم، پای رفتنم کو؟»

وقتی تو کنارمی، قدم هام می‌دن معنی‌.

آدم هایی رو گذشته می‌بینم، نگاه می‌کنمشون، حرف می‌زنم گاهی باهاشون و تنها چیزی که متوجه می‌شم اینه که من نمی‌شناسمشون دیگه.

حس می‌کنم جا موندم.
از چی؟ نمی‌دونم.

از جمله های قشنگِ بی معنی. اتفاقا آدم آخرین بار هارو می‌فهمه. آدم حسشون می‌کنه، هیچ موقع این نبوده که هر روز پاشی بری بیرون و یه روزی دیگه نری(باشه استثنا هست ولی برای اکثر آدم ها نه اینطور نبوده) دفعه های آخر معلومه، خسته شدن از رفتن، خسته شدن از صحبت کردن، خسته شدن از بازی، زودتر رفتن، دیر تر اومدن، اینارو آدم یه شبه تصمیم نمی‌گیره.
اینکه همه همزمان تصمیم نگرفتن دیگه نباشن، آدم ها دونه دونه رفتن.

شاید نفهمی آخرین باره اما احتمالا می‌فهمی از آخرین بارهاست.