حسین پناهی یه شعری داره که می‌گه:
شب در چشمان من است
به سیاهی چشمهایم نگاه کن
روز در چشمان من است
به سفیدی چشمهایم نگاه کن
شب و روز در چشم های من است
به چشمهایم نگاه کن
پلک اگر فرو بندم
جهانی در ظلمات فرو خواهد رفت

--------------
خواستم بگم وقتی منو نگاه می‌کنی من هم توی سیاهی چشمات هستم.

اگه اومدن گفتن خوابتو دیدن ولی یادشون نمیاد چه خوابی، شما ببند روی wet dreams.

دلتون تنگ نیست، ادای تنگ هارو در میاره.

تعامل کردن با آدم ها یکی از تخمی ترین نیاز های آدمه. هم ازش فراری ای هم نداشته باشیس اذیت می‌شی.

اگه کسی می‌گه تنهایی اذیت کننده نیست، بعید می‌دونم تنهایی رو تجربش کرده باشه.

یکی رو دیدم توی خیابون که هیچی دیگه رفتم از مغازه چاقو و پرتقال خریدم دستمو بریدم.

هر انتخابی یه سری پیامد و عواقب داره. همین. سادست ولی یادش می‌ره آدم.

گاهی اوقات می‌ خوام همه چیز رو بذارم پشت سرم و برم. نمی‌دونم کجا اما برم. با کی؟ هیچکس. پیش کی؟ هیچکس.

این آهنگه dream on‌یه جاهاییش با کمی تحریف می‌گه که:
«sing with me
...
Maybe tomorrow the good lord take you away»

شوق به رسیدن گاهی بیش‌‌تر از خودن رسیدن لذت داره.

اشیا گمشده جایی پیدا می‌شن که توقعشون رو نداری. اگه می‌دونستی کجان، گم نشده بودن.

حتی آدم های گم‌ شدتون.

چنگ به هرچیزی زدن برای حواس پرتی و فراموشی.

این چند روز من اینطوری گذشت.

دور شدن برای یک لحظه نیست. اینطور نیست که از خواب بیدار شدی ببینی نیستی دیگه. حس می‌کنی، از خیلی وقت قبل تر.

نهایتا خودت رو به ندیدن بتونی بزنی.

ضعف هایی که نشون می‌داد از قدرتش بود.

اونی می‌ترسه بقیه ضعف هاش رو ببینه که توان مقابله نداشته باشه.

متاسفانه وقتی داشتم لیست علایقم رو نگاه می‌کردم، اسم خودم توش نبود.

هرچند وقتی آدم وقتی از خودش خوشش میاد که احتمالأ به بقیه چیزایی که دوست داره رسیده باشه.

اونایی که بخاطر جنسیتشون توقع دارن کارشون راه بیوفته واقعا آدم های بی ارزشی هستن.

گفتم اونا، نگفتم مرد ها یا زن ها که سکسیست نباشم ولی خب خودتون می‌دونید بیش‌تر شامل کیاست.

من هی دارم غیر مستقیم به اطرافیانم می‌گم الان عصبیم نیاید سمتم، اونا هی مستقیم دارن بهم می‌گن نمی‌فهمن.

دلم یه دریاست، عصبی شدن هام دو تا دریا.

من ماهیگیری دوست ندارم، زندگی توی دریا رو دوست دارم.
ماهی ها خودشون کنارت باشن.