این آهنگه dream on‌یه جاهاییش با کمی تحریف می‌گه که:
«sing with me
...
Maybe tomorrow the good lord take you away»

شوق به رسیدن گاهی بیش‌‌تر از خودن رسیدن لذت داره.

اشیا گمشده جایی پیدا می‌شن که توقعشون رو نداری. اگه می‌دونستی کجان، گم نشده بودن.

حتی آدم های گم‌ شدتون.

چنگ به هرچیزی زدن برای حواس پرتی و فراموشی.

این چند روز من اینطوری گذشت.

دور شدن برای یک لحظه نیست. اینطور نیست که از خواب بیدار شدی ببینی نیستی دیگه. حس می‌کنی، از خیلی وقت قبل تر.

نهایتا خودت رو به ندیدن بتونی بزنی.

ضعف هایی که نشون می‌داد از قدرتش بود.

اونی می‌ترسه بقیه ضعف هاش رو ببینه که توان مقابله نداشته باشه.

متاسفانه وقتی داشتم لیست علایقم رو نگاه می‌کردم، اسم خودم توش نبود.

هرچند وقتی آدم وقتی از خودش خوشش میاد که احتمالأ به بقیه چیزایی که دوست داره رسیده باشه.

اونایی که بخاطر جنسیتشون توقع دارن کارشون راه بیوفته واقعا آدم های بی ارزشی هستن.

گفتم اونا، نگفتم مرد ها یا زن ها که سکسیست نباشم ولی خب خودتون می‌دونید بیش‌تر شامل کیاست.

من هی دارم غیر مستقیم به اطرافیانم می‌گم الان عصبیم نیاید سمتم، اونا هی مستقیم دارن بهم می‌گن نمی‌فهمن.

دلم یه دریاست، عصبی شدن هام دو تا دریا.

من ماهیگیری دوست ندارم، زندگی توی دریا رو دوست دارم.
ماهی ها خودشون کنارت باشن.

نمی‌فهمم آدم هارو. واقعا نمی‌فهمم. دیگه حتی تلاشی برای فهمشون دوست ندارم بکنم.

شما زمینی ها چه می‌فهمید ما فضایی ها چی می‌گیم.

اون کارت ملی/شناسنامه بی‌صاحبی رو که پیدا می‌کنید جای چسبوندن پشت شیشه مغازه بندازید صندوق پست!

واژه «وان لاس استند» نداریم؟

حالا این احمقا چرا زمین رو فکر می‌کنن تخته؟ مگه دره هارو ندیدن؟ زمین مکعبه.

رنجِ بدست آوردن لذت بخشه.

بابت چیز هایی که نداشتم ناراحتم، اما این نداشتن بهم رنجِ بدست آوردن رو هدیه داده.

او که از هر چیز تنها بخش کوچکی را داشت نمی‌دانست هیچ ندارد.

الان اخبار نشون داد یه چیزی رو برای اولین بار در دنیا ساختن که از نمونه خارجیش ارزون تره.