راستش نه بدست آوردن هام برام مهم بوده، نه از دست دادن هام.
هیچوقت اونارو ندیدم، بنظرم یه بخشی از راهی بوده که آدم می‌ره.
اگه دل به کم ببندم، چطور به زیاد برسم؟

ایراد ما اینه که دنبال چارچوبیم. دنبال جواب سرراستیم. دوستم داره یا دوستم نداره؟ می‌شه بیش‌تر از یبار عاشق شد؟


زندگی صفر و یک نیست. زندگی تکرار تجارب بقیه نیست. زندگی کن، فقط سعی کن فکر کنی به چیزی که می‌خوای وگرنه راه زیاده. شاید برای تو از کوه می‌گذره و برای من از دریا.

یک، دو، سه.
صدا میاد؟
[صدای فوت کردن در میکروفن]

راستش می‌خواستم وویس بدم اما قسمت نبود گفتم براتون فضا سازی کنم. با چشماتون بشنوید.

می‌دونید، چند روزیه فهمیدم دیدن خوشحالی و ذوق آدما برام خوشحال کنندست. بعد وقتی خوشحالم یادم میوفته چیزی برای خوشحالی نیست.

همیشه گفتم آدم اگه به هر چیزی که از نظرش درسته که اگر عمل می‌کرد، الان وضعش این نبود. راستش خیلی وقتا چوب همینو خوردیم. می‌دونی یه کاری رو نباید بکنی ولی می‌کنی.
منم می‌دونم «وقتی حرف نداری باید بری بخوابی نه اینکه تایپ کنی» ولی حس می‌کنم کلمات دارن از یادم می‌رن [راستش بیش‌تر شبیه به توهم می‌مونه که یه روزی کلماتی رو یادم بوده].


چند وقت پیش به یکی وسط حرفاش گفتم تو چقدر زیبایی و برای اولین بار به یکی بخاطر چیزی جز ظاهرش و بخاطر حرف هاش گفتم زیبا. برام حس خوبی بود.


چند وقت پیش هم یکی بهم گفت، همه توی متن هاشون خیلی آدم عمیق ترین تا حرف هاشون. اما وقتی حرف زدیم، دیدم حرف هات ده برابر زیبا ترن.

راستش این زیبا ترین لاسی بود که یکی باهام زده بود فارغ از اینکه من حالی تر از این صحبت هام و اشتباه دیده.

یکبار گول خودم رو خوردم، خوشمزه بود. دادم بقیه هم بخورن.

برام موزیک بفرستید. آهنگی رو بفرستید که بجایی از زندگی نقش پررنگی داشته.

لطفاً بیش‌تر از ۱ آهنگ نفرستید نفری، می‌خوام تمام چیزایی که می‌گیرم گوش بدم.


@idkwia

دنبال طنابی برای چنگ انداختنم.

حس می‌کنم نوه‌م رو وقتی بعد کلی ذوق برای اولین بار بردم خرید، توی فرشگاه گم کردم.

مطمئنم هرچیزی یه توضیحی داره اما ترسناک اینه که بنظرم نه دلیلی وجود داره و نه تضمینی که ما بتونیم بفهمیم.

خواستم بگم نظرم به نظر سعدی نزدیکه که «که گفت در رخ زیبا نظر خطا باشد، خطا بود که نبینند روی زیبا را».

چند وقته دارم به این فکر می‌کنم تهش که چی؟ دلم می‌خواد تهش رو همون اولا داشته باشم.

گفته بودم دنبال طنابی برای چنگ زدنم؟ آره مطمئنم همین یکی دو روز پیش بود که گفتم.

انگار که چیزی معنی نداره، یعنی تلاش می‌کنی، بدست میاری می‌بینی نه تنها کافی نبوده، بلکه اصلا چیزی نبوده که می‌خواستی.


دارم از زمان می‌ترسم، برای هر بدست آوردنی زمان نیاز داری و با گذشتن زمان به از دست دادن همه چی، نزدیک تر می‌شی. تف بهش. گاهی حس می‌کنم اصلا چیزی ارزش هزینه کردن زمان رو داره؟

«خرق عادت» عادت بود اسمش دیگه؟ معنیش رو یادم نمیاد. بنظرم کار خفنیه. باید صبح تو صبح بذارم تو برنامم، روزی ۱۰ دقیقه خرق عادت بکنم قبل صبحونه.

دوتا از اینا که همه رفته بودن هاشون رو می‌ذارن برای پاییز می‌خوام.‌ الان زمستونه، هوا سرده دارن برمی‌گردن اینا.

«اگه تو مرا نبینی من کیستم که ببینم؟»

هر روزی که می‌گذره بیش‌تر به ناتوانیم توی فهمیدن پِی می‌برم.


موضوع این نیست که بفهمیم نمی‌دونیم. موضوع اینه که هیچوقت هم قرار نیست بدونیم.
داره آزارم می‌ده، تمام حس تمامیت خواهی و کمال گراییم رو به سخره گرفته.

اگر انتهاش رو خالی بودن، تنها بودن، ندونستن و درماندگی برای فهمیدن در نظر بگیریم، حس می‌کنم جایی که هستم نزدیک ترین زمان به انتها هستش.

غم، انگیزۀ بزرگیه پسرم.
کلا انگیزه داشتن در جمیع موارد خوبه مگه اینکه با این سوال بنیادی مواجه بشی که انگیزه رو برای چه چیزی نیاز داری اصلا.

من از جام پا نمی‌شم.
مادر تمام مشکلات زندگیم همینه.
پدرش هم خودمم.

راستش هرچیزی یه هزینه ای داره (حالا چه پول، چه زمان چه انرژی، اعتبار و..).

نمی‌دونم چی شد اینو یاد گرفتم، اما آدم هارو لزوما کاری که می‌کنن تعریف نمی‌کنه. بلکه هزینه ای که برای کارشون حاضرن بدن تعریف می‌کنه.

داشتنت زیباست، اما من چیزی رو ناقص نمی‌خوام.

اگر شد که شد. نشد هم که کاشکی می‌شد.