نمی‌خوامش نه چون نیست، نه چون ندارمش، نه چون سخته، چون بی معناست.

هربار جمله «تازه داشتم می‌فهمیدم که فهم کن چقدر کمه، اتم تو دنیای خودش حریف صدتا رستمه» حسین پناهی یادم میاد، صدای خودش رو کامل می‌شنوم توی ذهنم.، حس حقارت می‌کنم و یادم میاد حتی قابل شمارش نیست.

اشرف مخلوقاتی که چشماش رو باز کنه میبینه تمام عمر و زورش رو هم اگه بذاره شاید هم نمی‌تونه حتی این زمین رو داشته باشه چه برسه به اینکه چشم باز کنی ببینی زمینتتو کل این دنیا حتی نقطه هم نیست ولی بازم تمام زندگیت دنبال تسلط روی بقیه باشی.

بگذریم. من خوابم میاد پس برم کار کنم.

کاش محتویات یخچال از پیش تعیین شده نبود. الان در یخچال رو باز می‌کردم و پیتزا داشتم ولی خب تعیین شدست و بجاش شیر فاسد دارم.

من این چند وقته نشستم فکراامو کردم و تصمیم خودمو گرفتم. خیلی جنبه های زیادی داشت و باید بهش فکر می‌کردم.

من نَوِه می‌خوام. پسر و دختر و زن نمی‌خوام. فقط یه نوه.

پدر بابک خرمدین هم احتمالا هم‌چنین نظری داشته. فقط راه رسیدنش به پسر نداشتن خشونت آمیز بوده. بزرگوار گزینه بدنیا نیاوردن نداشته.

یک کتاب زرد می‌خوام بنویسم به نام آرامش یعنی و در هر صفحه‌ش یک جمله بنویسم. اولیش اینه:
«آرامش یعنی وقتی خوابت میاد، هیچ کاری جز خوابیدن نداشته باشی.»

البته که اینجور مخاطب کافی جذب نمی‌شه. صفحه اول می‌نویسم «آرامش یعنی، تو...» که با معناش دل عشاق رو ببرم و با سه تا نقطه‌ش دل تینیجر ها و دوستدارانِ غمگین و نوظهور ادبیات.
صفحه دوم معنا رو برسونم و حرف خودمو بگم


پسر من واقعا دارم حیف می‌شم.
فرار مغز ها آشنا ندارید؟

اگه از وسایل جلوی روتون قرار بود بهم هدیه ای بدید، چی می‌دادید؟ (اتفاقا تولدم هم همین ۷-۸ ماه پیش بود).
عکس بفرستید.

@idkwia

توان و حوصله هرچیزی دارم جز آدم دورو. اونجا تنها جاییه که شان مادر رو زیر سوال می‌برم و با گفتن برو مادرجنده، از سمتش دور می‌شم.

حتی اگه زیبا باشه.

چندتا هم عکس دست و پا فرستادید که قابل share کردن نیست ولی باتشکر.

کاش لاس زدن قرص داشت. وگرنه همینجوری ارزش تلاش رو نداره.

گاهی یادم میاد انقدر درگیر خودم شدم که بقیه رو فراموش کردم.

حکم دو نفره بازی کردید؟ معمولا اونی می‌بازه که هر ورق خوبی گیرش بیاد برمی‌داره و اونی می‌بره که می‌دونه هر چیزی رو نباید برداره. حتی اگه خوب باشه.

کاش آدم خوبی بودم. شاید غذام از بهشت میومد برام. ولی متاسفانه نهارم با شستن ظرف ها شروع می‌شه.

آدم باید اولویت هاش رو مشخص کنه و این توقع رو داشته باشه از هرچیزی به اندازه اولویتی که براش گذاشته نتیجه ببینه.


راستش وقتایی که نتیجه کارم برای کسی تو اولویت چندم باشه، کارم رو رها می‌کنم.

بازم هرچند زیبا باشه.
راستش اینجوری یاد می‌گیرن با دقت بیش‌تری اولویت بندی کنن.

‌ ‌ ‌‌‌ ‌
ناامیدی. حس کردم دیگه آخر خطه

آخر خط نقطه‌‌ست. اگر نرسیدی بهش، احتمالا هنوز نیست.

من هنوز راه نرفته دارم.
تنها چیزی که نمی‌ذاره به پوچی برسم همینه.

یه آهنگ بود فکر کنم از فرشاد، نقل به مضمون می‌گفت «اونا اینطور ازم یاد می‌کنن، هرچی که اینجا نبود رو اینجا می‌خواست».

حس می‌کنم داستان زندگیم رو توی یک خط گفت.