دلم رهایی می‌خواد.
خسته‌م از تمام وابستگی ها.
لاکپشت خونه‌ش پشته، خانه به دوش تر از اون داریم؟ حالا هی بگو اشرف مخلوقاتی.

ناراحتم می‌کنه وقتی می‌بینم بین غمگین بودن و عصبی بودن و بی‌حال بودن تفاوتی قائل نمی‌شید.

یکی ممکنه به آدم بگه دیوونه و یکی ممکنه بگه عاقل.
یکی ممکنه از آدم خوشش بیاد، یکی ممکنه بدش بیاد.

بدیهی هستش ولی خب موضوع اینه که شما نمی‌تونید همه رو راضی کنید زیبا های تو خونه.

دلم بهونه می‌خواد. بهونه ای برای رها کردن و رفتن.

الان یه رها لفت می‌ده.
مثل اونبار که که نیکی قبل از اینکه نیکی کنم و در دجله اندازم رفت.

شنیدم کافه هایی که در طول ماه رمضون روز ها باز هستن توی تهران رو می‌خواید باهام آشنا کنید بتونم برم.

ممنون می‌شم از کمکتون.

@idkwia

ادمین مورد علاقتون اومده بنویسه بگه شما هم مورد علاقشین.

مثل آهو تو گل گیر کردم.

حس می‌کنم زندگی یعنی غمِ نداشتن و خوشحالی بدست آوردن و تکرارش.

باز پسر جوین شد. این کانال اصلا هدفش این نبود، یه جای راه رو اشتباه رفتم.

چه آدمایی سمین؟ من چه می‌دونم. فقط می‌دونم خانم های خوب خواص پزشکی دارن.

ولی جدی. بترسید از آدم هایی که حس می‌کنن به یه نگاه تمام زندگیتون رو می‌تونن ببینن، از اونایی که از برچسب زدن نمی‌ترسن.


البته که همیشه گفتم قضاوت کردن کار آدمه و مزخرف نگید که کسی رو قضاوت نکنید. آدم تمام تصمیم خاش بر مبنای قضاوت هاشه.
ولی منظورم آدماییه که بدون قضاوت کردن برچسب می‌زنن.

راستش لحظه های مختلفی توی زندگی آدم تاثیر دارن.
ولی یبار یادمه دبیرستان بودیم، معلممون یه سری عکس پخش می‌کرد. رسید به یه سری عکس ها که واقعا زیبا بود.

گفت سهم شما ازش چیه؟ وجود داشتنش فقط یه گوشه ای از دنیا چه اهمیتی داره تا وقتی شما سهم ازش نداشته باشید یا حسش نکرده باشید.

می‌شه توی انتخاب کلمات دقت بیش‌تری کنم تا شما هم با من بتونید حس کنید. راستش هنریخ که بخاطرش حسادت کردن جایِزه، کاش منم داشتمش.

اینکه کلمات رو طوری کنار هم بچینی که فرد مقابلت قدرت انتخاب و برداشت نداشته باشه، اگه درد داری موقع نوشتن، درد بکشه موقع خواندن. اگه خوشحالی موقع نوشتن، با لبخند بخونه.

ولی شما همینطوری بیاید بغلم و بگید تو ادمین خوب مایی.

[ما که هدفمون از کانال زدن «نوشتن» نبود، ما تموم هنرمون این بود که بدونیم نه تماما نویسنده ایم و نه حتی کمی نویسنده]

حالا واقعا داره پسر لفت می‌ده از کانال :))
آقا حالا تشک هارو جای عمودی، افقی میندازیم و خیاری کنار هم می‌خوابیم. جا هست.

شما زمینی ها هیچوقت sarcasm ما آدم فضایی هارو درک نمی‌کنید.

این روزا کسشعر بودن سخته واقعا. تعدادشون زیاده، رقابت بالاست. کار راحتی نیست. تلاش می‌خواد.
یعنی سرسری نگاه نکنید به آدمای اطرافتون. برای جایگاهی که دارن، زحمت کشیدن.

زیباست.
شما هم زیبایید. ولی خب من زیباترینم. جایگاهتون یادتون باشه.

حداقل دونفرتون هم حسودن.