باز پسر جوین شد. این کانال اصلا هدفش این نبود، یه جای راه رو اشتباه رفتم.

چه آدمایی سمین؟ من چه می‌دونم. فقط می‌دونم خانم های خوب خواص پزشکی دارن.

ولی جدی. بترسید از آدم هایی که حس می‌کنن به یه نگاه تمام زندگیتون رو می‌تونن ببینن، از اونایی که از برچسب زدن نمی‌ترسن.


البته که همیشه گفتم قضاوت کردن کار آدمه و مزخرف نگید که کسی رو قضاوت نکنید. آدم تمام تصمیم خاش بر مبنای قضاوت هاشه.
ولی منظورم آدماییه که بدون قضاوت کردن برچسب می‌زنن.

راستش لحظه های مختلفی توی زندگی آدم تاثیر دارن.
ولی یبار یادمه دبیرستان بودیم، معلممون یه سری عکس پخش می‌کرد. رسید به یه سری عکس ها که واقعا زیبا بود.

گفت سهم شما ازش چیه؟ وجود داشتنش فقط یه گوشه ای از دنیا چه اهمیتی داره تا وقتی شما سهم ازش نداشته باشید یا حسش نکرده باشید.

می‌شه توی انتخاب کلمات دقت بیش‌تری کنم تا شما هم با من بتونید حس کنید. راستش هنریخ که بخاطرش حسادت کردن جایِزه، کاش منم داشتمش.

اینکه کلمات رو طوری کنار هم بچینی که فرد مقابلت قدرت انتخاب و برداشت نداشته باشه، اگه درد داری موقع نوشتن، درد بکشه موقع خواندن. اگه خوشحالی موقع نوشتن، با لبخند بخونه.

ولی شما همینطوری بیاید بغلم و بگید تو ادمین خوب مایی.

[ما که هدفمون از کانال زدن «نوشتن» نبود، ما تموم هنرمون این بود که بدونیم نه تماما نویسنده ایم و نه حتی کمی نویسنده]

حالا واقعا داره پسر لفت می‌ده از کانال :))
آقا حالا تشک هارو جای عمودی، افقی میندازیم و خیاری کنار هم می‌خوابیم. جا هست.

شما زمینی ها هیچوقت sarcasm ما آدم فضایی هارو درک نمی‌کنید.

این روزا کسشعر بودن سخته واقعا. تعدادشون زیاده، رقابت بالاست. کار راحتی نیست. تلاش می‌خواد.
یعنی سرسری نگاه نکنید به آدمای اطرافتون. برای جایگاهی که دارن، زحمت کشیدن.

زیباست.
شما هم زیبایید. ولی خب من زیباترینم. جایگاهتون یادتون باشه.

حداقل دونفرتون هم حسودن.

اونایی که مخالفن نفری یه عکس قدی بفرستن ببینم بهم ثابت بشه شما زیباترین. مرسی اَه.

@idkwia

و این احتمالا طولانی ترین تلاش یک انسان برای عکس گرفتن بود :))

من چند باری از کوه، کاه ساختم. نتیجه‌اش خوب نبود. می‌پره چیزی که زدید و تهش شما می‌مونید و همون کوه.

بعد این همه خوندن من، من شما رو یاد چی میندازم؟
وقتی اسممو بشنوید چی به دهنتون می‌رسه؟ (جز اینکه من زیباترینم)

کاش زمان برده داری بود، الان بخاطر خوشحالی یه صدتا برده آزاد می‌کردم.

یه خبر ناراحت کننده شنیدم. کنسله، کاش زمان برده داری بود، صدتا برده آتیش می‌زدم.

شد شد، نشد هم حتما نباید می‌شد.

موضوع اینه که حس می‌کنم آدم خط قرمز باید داشته باشه برای خودش و ازش رد نشه هیچوقت، صرفا برای اینکه بتونه به خودش یادآوری کنه اونی که برای زندگیش تصمیم می‌گیره خودشه.

اگه من قرار بود خودمو تعریف کنم می‌گفتم می‌خواست تلاشش رو بکنه.

خاطرات دریا