دلم دوتا خانم بدکاره می‌خواد.
شایدم سه تا. باید با دلم بیش‌تر صحبت کنم ببینم چیه حرفش.

نام نجات دهنده‌ت رو از آینه که نه، اون رو بشکون. بیا از عکس پروفایل من بپرس.

می‌پرسن واقعا؟ معلومه که نه. من تمام خانم هایی که می‌شناسم کارشون خوبه. بدکاره نداریم.

محدودیت چیه. آدم ها باید آزاد باشند خودشون رو نشون بدن. وگرنه وقتی توی دستت زنجیر باشه، بحث انتخاب مطرح نیست. اجباره.

دو شغله‌ست.
روزا زیباست، شبا زیبای خفته.

حرف کافیه. بیاید عکس قدی بدید. مرسی.

واکنشم به نشدن ها گفتن یه کلمه ای باباست.

نمی‌دونم از بی‌خیالی میاد یا از اینکه می‌دونم نه اینجوری باقی می‌مونه و نه اونجوری.

زندگی کلا بحث انتخاب های آدمه.‌ همین الان هر کدوم ما احتمالا با یه زنجیره ۵-۶ تا انتخاب درست به هرچیزی که می‌خوایم می‌رسیم.

همیشه کلی راه جلوی آدم میاد. ما هم مستعد، اکثر وقت ها انتخاب درست رو نمی‌کنیم (نه که بقیه‌اش اشتباه باشه). موضوع اینه که این انتخاب هارو زندگی تا لحظه مرگ جلوی آدم می‌ذاره.
پس نه اونجوری موند. نه اینجوری می‌مونه.


من برم بخوابم.

در مورد پیام ها هم عذر می‌خوام. اون اکانتم لاگین کنم چک می‌کنم حتما.

گشنمه.
دلم خانم می‌خواد.

حالا یکی می‌گفت تو واقعا انقدر هولی؟ گفتم چقدر، با دستات نشون بده. که متاسفانه نتونست، فقط تونست بصورت کیفی توصیف کنه چقدر. که گفتم حتی از اونم بیش‌تر.

اسم چندتا کتاب که مجوز چاپ نگرفتن می‌شه بهم بگید؟ می‌خوام بگم بخاطر مجوز نگرفتن اونا نرفتم نمایشگاه کتاب. اصلا کتاب خوندن رو تحریم کردم تا مجوز گرفتن اونا.

آقا در وهله اول دم شما گرم.

در وهله دوم با کانسپت شوخی آشنا باش برادر من. من کی گفتم پسرا پیام ندن؟

اتفاقا همیشه گفتم زودتر پیام بدید راحت پیدا کنم از چنل ریموو کنم پسر هارو.

خواب بر من مستولی شده. دیدید این مار بزرگ ها دور طعمه می‌پیچن. از یه نقطه شروع کرده داره میاد جلو.

شما هم که بهونه نمی‌شی برای بیدار موندن.
فلذا من شکار این مار بدقواره می‌شم می‌رم تو شکمش بخوابم تا فردا.

تو رشته زیبایی شناسی چی یاد می‌دن؟
می‌شینن دور هم اینستاگرام منو چک می‌کنن؟

از اونایی که بهم دروغ می‌گن یکجور خاص و دیگه ای بدم میاد.
اما شما انقدر زیبایی که دیدنتون باعث می‌شه از یادم بره اصلا کسی جز شما هست. چه برسه به اینکه از کس دیگه ای بدم میومده.

والا در مورد دختر، تنها نظری که دارم اینه که باید تو جیب جا بشه.

چیه در ابعاد بزرگ. مگه داریم می‌ریم دعواکه آدم گنده ها یا قد بلندارو ببریم؟ یه چیز مسافرتیه کیوتِ کوچولوی حالا یه کم هم وحشی.

من این بات ناشناس رو خاموش می‌کنم. آیدیم رو هم برمی‌دارم. راستش وقتی نمی‌رسم جواب بدم، دلیلی نداره بذارمشون.

هر وقت بودم می‌‌ذارمشون.

کاش آینه‌م، چشمات بود.

من مستعد لغزشم. منو با چیزای لغزنده روبرو نکنید. هم خودتون اذیت می‌شید هم من.

اخیرا برای خواسته های خودم جوری تلاش می‌کنم که حس که انگار خواسته های بچه مردمه. اینبار پسشون می‌دم، بار دیگه خواسته هاشون بیوفته تو حیاط پارش می‌کنم.

قهوه سفارش دادم. اینو پشت کوکیش نوشته بودن. حس کردم نیاز داشتم بشنوم. حس کردم نیاز دارید بشنوید.