در مورد پیام ها هم عذر می‌خوام. اون اکانتم لاگین کنم چک می‌کنم حتما.

گشنمه.
دلم خانم می‌خواد.

حالا یکی می‌گفت تو واقعا انقدر هولی؟ گفتم چقدر، با دستات نشون بده. که متاسفانه نتونست، فقط تونست بصورت کیفی توصیف کنه چقدر. که گفتم حتی از اونم بیش‌تر.

اسم چندتا کتاب که مجوز چاپ نگرفتن می‌شه بهم بگید؟ می‌خوام بگم بخاطر مجوز نگرفتن اونا نرفتم نمایشگاه کتاب. اصلا کتاب خوندن رو تحریم کردم تا مجوز گرفتن اونا.

آقا در وهله اول دم شما گرم.

در وهله دوم با کانسپت شوخی آشنا باش برادر من. من کی گفتم پسرا پیام ندن؟

اتفاقا همیشه گفتم زودتر پیام بدید راحت پیدا کنم از چنل ریموو کنم پسر هارو.

خواب بر من مستولی شده. دیدید این مار بزرگ ها دور طعمه می‌پیچن. از یه نقطه شروع کرده داره میاد جلو.

شما هم که بهونه نمی‌شی برای بیدار موندن.
فلذا من شکار این مار بدقواره می‌شم می‌رم تو شکمش بخوابم تا فردا.

تو رشته زیبایی شناسی چی یاد می‌دن؟
می‌شینن دور هم اینستاگرام منو چک می‌کنن؟

از اونایی که بهم دروغ می‌گن یکجور خاص و دیگه ای بدم میاد.
اما شما انقدر زیبایی که دیدنتون باعث می‌شه از یادم بره اصلا کسی جز شما هست. چه برسه به اینکه از کس دیگه ای بدم میومده.

والا در مورد دختر، تنها نظری که دارم اینه که باید تو جیب جا بشه.

چیه در ابعاد بزرگ. مگه داریم می‌ریم دعواکه آدم گنده ها یا قد بلندارو ببریم؟ یه چیز مسافرتیه کیوتِ کوچولوی حالا یه کم هم وحشی.

من این بات ناشناس رو خاموش می‌کنم. آیدیم رو هم برمی‌دارم. راستش وقتی نمی‌رسم جواب بدم، دلیلی نداره بذارمشون.

هر وقت بودم می‌‌ذارمشون.

کاش آینه‌م، چشمات بود.

من مستعد لغزشم. منو با چیزای لغزنده روبرو نکنید. هم خودتون اذیت می‌شید هم من.

اخیرا برای خواسته های خودم جوری تلاش می‌کنم که حس که انگار خواسته های بچه مردمه. اینبار پسشون می‌دم، بار دیگه خواسته هاشون بیوفته تو حیاط پارش می‌کنم.

قهوه سفارش دادم. اینو پشت کوکیش نوشته بودن. حس کردم نیاز داشتم بشنوم. حس کردم نیاز دارید بشنوید.

گاهی فکر می‌کنم من مشکلم. گاهی حس می‌کنم بقیه‌. بعدش به این فکر می‌کنم که مشکل نسبیه. نه من مشکلم نه بقیه. مشکل از جاییه که وایسادیم.

این چشما برای تو. تو بجای من ببین.

زندگی نباید در انتظار بگذره. ولی خب بیش‌تر زندگیمون خلاصه شده توی منتظر موندن.

گاهی حس می‌کنم آدم هارو اذیت می‌کنم.
بقیه وقتا حس می‌کنم حضور بقیه آدم ها باعث آزار منه.

کلا همیشه سر دوراهی های متضاد گیر کردم. نشد یه بار یه گزینه‌م شمال باشه، اون یکی شمال شرقی.

هر وقت شمال یه انتخاب بود، انتخاب دیگه جنوب بود.

به معنای واقعی کلمه دلم بیرون رفتن بدون برگشت می‌خواد.

آدم رو پشیمون می‌کنید. آدمی که خوابش میاد زودتر پشیمون می‌شه از شروع هرکاری.