دلم دوتا خانم مکارّه می‌خواد.

دلم می‌خواد گول بخورم.

از خنده هات تصویری ندارم، نه که بگم قشنگ نبودن، نه. ولی فقط یه تصویر محو یادمه و یک حس خوشایند.

انگار که وقتی می‌خندی چشمات رنگی تره، دیدی اون برقی که بخاطر جمع شدن اشک از خنده تو چشمای آدم ایجاد می‌شه؟ بعد از اون طرف شنیدن صدای خندت نیش آدمو باز می‌کنه.


اینا زیباترین حواس پرتی هان تا خنده هات رو یادم نباشه اما اون حس خوب رو چرا.

کاش یه شازده کوچولو جیبی داشتم.
ولی خب شال گردنش رو بد می‌بنده. هربار جیبم سوراخ می‌شه سر این مسخره بازیاش.

چشمام دارن منو می‌برن به تاریکی.
بیا نور باش، نذار چشمام بسته بشن.

همیشه به این فکر می‌کردم که اگه سوپرماریو توی قارچ خور گیاهخوار نبود، زورش بیش‌تر نمی‌شد؟

متاسفانه ما در بهترین حالت بتونیم از یه ورودی درست، یه خروجی درست بگیریم (معمولا حتا با همون ورودی درست، خروجیمون اشتباهه)، حالا چه برسه به اینکه ورودی ذهنمون اشتباه و کسشعر باشه.


[تتلو را پلی می‌کند تا آخر شب نصیحت های هولاکویی و ... گوش بدهد]

تمام اینها اهمیت دارن چون حوصله اهمیت دادن بهشون رو دارم.

خواستم بگم وقتی حوصله آدم رو سر می‌برید چی‌ می‌شه که می‌خوره زیر میز.

زنگ زدم رستوران برام خانم آورده کبابی ولی گوجه کنارش آب‌پز.


این رستوران ها هیچ وقت یاد نمی‌گیرن.

می‌گفت مهم نیست چی انتخاب می‌کنی، مهم اینه که اگه انتخاب کردی، پیامد هاش رو هم بپذیری.
اگه ده سال گذشت، به تنها چیزی که فکر نکنی تصمیم امروزت باشه.

اگه طی یکی این تابستون کسی از شما هست که از خارج از ایران می‌خواد بیاد ایران، یک پیام بهم بده. مرسی.

@idkwia

نه بابا. نمی‌خوام چیزی بیاره، یه بسته ۷۰ کیلویی دارم، می‌خوام خارج کنه.

چمدون به اندازه من پیدا می‌شه؟

ببینید پست بعدیش شوخی بود، این جدی بود.


دو تا چیز کوچیک (مجموع وزن. شاید ۶۰۰ گرم) رو می‌خوام برام بیاره.


مبلغش نزدیک ۱۰۰۰ دلاره، که ترجیحم اینه که اینجا ریالی بعد از اومدن مبلغ بدم. ولی اگه فورس باشه می‌تونم دلاری واریز کنم قبل اومدن.

حس عجیبی دارم.
اول حس کردم خشمه ولی نه درندگی ای داشت نه هیچ‌تندی ای . گفتم شایدم غمگینم ولی نه حزنی بود نه گوشه گیری ای. گفتم شاید زیادی خوشحالم و حالیم و نیست. ولی اونم نبود. آدم خوشحال انرژی داره. من خوابم میاد.

راستش انگار یه حسی بود که می‌تونست تمام اینا باشه ولی مرد قبل از بالغ شدن. بعدشم رها شده. سرگردون.

واقعا این رها همیشه عصای دست من بوده.

یه توپ دارم قلقلی نیست. مکعبه. اذیت می‌کنه. تهش خودش نفهمید توپ نیست ولی خب اونی که فهمید بعنوان صندلی استفاده کرد.

شوخی های منو الان درک نمی‌کنید. چهل سال دیگه که دچار زوال عقل شدید، حسرت این شوخی هارو می‌خورید.

نیاز به حد مناسبی از کودن بودن داره درکشون.

دلم می‌خواست کارگردانی تهیه کننده ای چیزی بودم و یه فیلم می‌ساختم و اولش تیتراژش روی یک زمینه مشکی با رنگ سفید می‌نوشتم هرگونه تشابه اسمی شخصیت های این فیلم با اشخاص حقیقی اتفاقی است و یه صدای مخفوی همزمان می‌خوندش و در یک حرکت سیاسی انقلابی، اسم همسایه پایینی کاراکتر اصلی فیلم رو مثل اسم یکی از اعضای شورایاری محله‌مون می‌ذاشتم.



در یک پی‌نوشت نه چندان کوتاه باید عرض کنم خدمتتون که این ذهن به قدری از سینما تهیست، که نمی‌دونه کارگردانه که یه چیزی می‌نویسه اول تیتراژ سریال یا تهیه کننده یا اصلا هیچ کدوم. به رای می‌ذارن.


پی‌نوشت دوم هم که به تفاوت بین تیتراژ و تیراژ می‌خواست بپردازه که امیدوارم ازش سربلند بیرون اومده باشم.

شورایار باشی، محله‌ت می‌شم.
[لاس رایج بین اعضای دون پایه شهرداری]

ولی خیلی نامردید. رفتگر رو کردید پاکبان ولی مقنی رو هنوز صدا می‌کنید مقنی. بنظرم اونم بشه پاکباز.