همیشه از این گروه بدم میومد. هنوزم میاد. و می‌گفتم بی معنان.

ولی قبلا درک نمی‌کردم چرا یکی باید بهشون گوش بده اما الان می‌فهمم.

راستش از آدم ها ناامید تر از این شدم که براشون تلاش کنم.

انگار که یا راهمون یکیه یا نیست که اگر نیست، خدا به همراهتون.
بحث و تلاش نداره.

الان که دارم چایی می‌خورم بیش‌تر قدر خانم هایی با پوست شکلاتی رنگ رو می‌دونم.

الان من چاییم رو با چی بخورم؟

می‌گه مگه نمی‌گی فضایی ای؟ باید بگردی دنبال یه دختر فضایی.
می‌گم نه دختر زمینی می‌خوام، از وقتی سیب زمینی خوردم فهمیدم این زمینی ها بعضی چیزاشون خوبه. یبار دخترِ درختی خوردم مزه علف می‌داد.

یاد فیلم k-pax میوفتم وقتی خودمو فضایی می‌دونم.

حالا بیاید در مورد معنی‌دار بودن و نبودن صحبت کنیم.


اساسا (با لحن اون یارو روانشناسه تو ساختمان پزشکان بخونید) نمی‌گم آدم دنبال معنی نباشه. ولی می‌گم دستش کوتاه تر از اونه که بتونه درگیر پیدا کردن مفهوم توی همه چیز باشه و تا قبل از پایان عمرش به نتیجه برسه.

حس می‌کنم گاهی باید رها کرد (با تشکر از رهای عزیز)، گاهی مثل سیاهی لشکر بود، گاهی فکر کرد فیلم نامه ای در کار نیست، از اینجا به بعدش باید فی‌البداهه باشه.

دلم دوتا خانم مکارّه می‌خواد.

دلم می‌خواد گول بخورم.

از خنده هات تصویری ندارم، نه که بگم قشنگ نبودن، نه. ولی فقط یه تصویر محو یادمه و یک حس خوشایند.

انگار که وقتی می‌خندی چشمات رنگی تره، دیدی اون برقی که بخاطر جمع شدن اشک از خنده تو چشمای آدم ایجاد می‌شه؟ بعد از اون طرف شنیدن صدای خندت نیش آدمو باز می‌کنه.


اینا زیباترین حواس پرتی هان تا خنده هات رو یادم نباشه اما اون حس خوب رو چرا.

کاش یه شازده کوچولو جیبی داشتم.
ولی خب شال گردنش رو بد می‌بنده. هربار جیبم سوراخ می‌شه سر این مسخره بازیاش.

چشمام دارن منو می‌برن به تاریکی.
بیا نور باش، نذار چشمام بسته بشن.

همیشه به این فکر می‌کردم که اگه سوپرماریو توی قارچ خور گیاهخوار نبود، زورش بیش‌تر نمی‌شد؟

متاسفانه ما در بهترین حالت بتونیم از یه ورودی درست، یه خروجی درست بگیریم (معمولا حتا با همون ورودی درست، خروجیمون اشتباهه)، حالا چه برسه به اینکه ورودی ذهنمون اشتباه و کسشعر باشه.


[تتلو را پلی می‌کند تا آخر شب نصیحت های هولاکویی و ... گوش بدهد]

تمام اینها اهمیت دارن چون حوصله اهمیت دادن بهشون رو دارم.

خواستم بگم وقتی حوصله آدم رو سر می‌برید چی‌ می‌شه که می‌خوره زیر میز.

زنگ زدم رستوران برام خانم آورده کبابی ولی گوجه کنارش آب‌پز.


این رستوران ها هیچ وقت یاد نمی‌گیرن.

می‌گفت مهم نیست چی انتخاب می‌کنی، مهم اینه که اگه انتخاب کردی، پیامد هاش رو هم بپذیری.
اگه ده سال گذشت، به تنها چیزی که فکر نکنی تصمیم امروزت باشه.

اگه طی یکی این تابستون کسی از شما هست که از خارج از ایران می‌خواد بیاد ایران، یک پیام بهم بده. مرسی.

@idkwia

نه بابا. نمی‌خوام چیزی بیاره، یه بسته ۷۰ کیلویی دارم، می‌خوام خارج کنه.

چمدون به اندازه من پیدا می‌شه؟

ببینید پست بعدیش شوخی بود، این جدی بود.


دو تا چیز کوچیک (مجموع وزن. شاید ۶۰۰ گرم) رو می‌خوام برام بیاره.


مبلغش نزدیک ۱۰۰۰ دلاره، که ترجیحم اینه که اینجا ریالی بعد از اومدن مبلغ بدم. ولی اگه فورس باشه می‌تونم دلاری واریز کنم قبل اومدن.

حس عجیبی دارم.
اول حس کردم خشمه ولی نه درندگی ای داشت نه هیچ‌تندی ای . گفتم شایدم غمگینم ولی نه حزنی بود نه گوشه گیری ای. گفتم شاید زیادی خوشحالم و حالیم و نیست. ولی اونم نبود. آدم خوشحال انرژی داره. من خوابم میاد.

راستش انگار یه حسی بود که می‌تونست تمام اینا باشه ولی مرد قبل از بالغ شدن. بعدشم رها شده. سرگردون.