واقعا این رها همیشه عصای دست من بوده.

یه توپ دارم قلقلی نیست. مکعبه. اذیت می‌کنه. تهش خودش نفهمید توپ نیست ولی خب اونی که فهمید بعنوان صندلی استفاده کرد.

شوخی های منو الان درک نمی‌کنید. چهل سال دیگه که دچار زوال عقل شدید، حسرت این شوخی هارو می‌خورید.

نیاز به حد مناسبی از کودن بودن داره درکشون.

دلم می‌خواست کارگردانی تهیه کننده ای چیزی بودم و یه فیلم می‌ساختم و اولش تیتراژش روی یک زمینه مشکی با رنگ سفید می‌نوشتم هرگونه تشابه اسمی شخصیت های این فیلم با اشخاص حقیقی اتفاقی است و یه صدای مخفوی همزمان می‌خوندش و در یک حرکت سیاسی انقلابی، اسم همسایه پایینی کاراکتر اصلی فیلم رو مثل اسم یکی از اعضای شورایاری محله‌مون می‌ذاشتم.



در یک پی‌نوشت نه چندان کوتاه باید عرض کنم خدمتتون که این ذهن به قدری از سینما تهیست، که نمی‌دونه کارگردانه که یه چیزی می‌نویسه اول تیتراژ سریال یا تهیه کننده یا اصلا هیچ کدوم. به رای می‌ذارن.


پی‌نوشت دوم هم که به تفاوت بین تیتراژ و تیراژ می‌خواست بپردازه که امیدوارم ازش سربلند بیرون اومده باشم.

شورایار باشی، محله‌ت می‌شم.
[لاس رایج بین اعضای دون پایه شهرداری]

ولی خیلی نامردید. رفتگر رو کردید پاکبان ولی مقنی رو هنوز صدا می‌کنید مقنی. بنظرم اونم بشه پاکباز.

انصافا طنز بود مگه اینکه ندونید مقنی کیه یا من های باشم و ندونم هایم.

«بیا تا گل بر افشانیم و می در ساغر اندازیم» دعوت به کشیدن گل و شرب خمر می‌کنه؟

برید از الان نود بگیرید،شب بیام با من share کنید. به بهترینش به قید قرعه هیچی تعلق نمی‌گیره.

بعدها محتوای مناسب تر عرضه می‌کنم.

چرا آدم باید با کسی رابطه داشته باشه که کوچک ترین اثری رو ی زندگیش نمی‌ذاره؟

بصورت اتفاقی چتم رو با هلیا باز کردم، رفتم موزیک هارو گوش بدم و شت که یادم افتاد چقدر آهنگای قشنگی گوش می‌دادیم گذشته ها.

یه تعدادیش رو فرستادم این بالا شما هم گوش بدید.

آدم های اضافی زندگیم رو پاک کردم. الان وقتی کانتکت هامو می‌بینم حس بهتری دارم.

همشون کسایین که یا برام مهمن یا براشون مهمم.

توهم شلوغ بودن دور آدم رو ازش می‌گیره.

فردا عصر قرعه کشی می‌کنم. به نفر اول هیچی نمی‌‌دم. ولی بقیه شرکت کننده ها هم جایزه می‌گیرن. هرکسی به اندازه تلاشش هیچی نمی‌گیره.