شوخی های منو الان درک نمی‌کنید. چهل سال دیگه که دچار زوال عقل شدید، حسرت این شوخی هارو می‌خورید.

نیاز به حد مناسبی از کودن بودن داره درکشون.

دلم می‌خواست کارگردانی تهیه کننده ای چیزی بودم و یه فیلم می‌ساختم و اولش تیتراژش روی یک زمینه مشکی با رنگ سفید می‌نوشتم هرگونه تشابه اسمی شخصیت های این فیلم با اشخاص حقیقی اتفاقی است و یه صدای مخفوی همزمان می‌خوندش و در یک حرکت سیاسی انقلابی، اسم همسایه پایینی کاراکتر اصلی فیلم رو مثل اسم یکی از اعضای شورایاری محله‌مون می‌ذاشتم.



در یک پی‌نوشت نه چندان کوتاه باید عرض کنم خدمتتون که این ذهن به قدری از سینما تهیست، که نمی‌دونه کارگردانه که یه چیزی می‌نویسه اول تیتراژ سریال یا تهیه کننده یا اصلا هیچ کدوم. به رای می‌ذارن.


پی‌نوشت دوم هم که به تفاوت بین تیتراژ و تیراژ می‌خواست بپردازه که امیدوارم ازش سربلند بیرون اومده باشم.

شورایار باشی، محله‌ت می‌شم.
[لاس رایج بین اعضای دون پایه شهرداری]

ولی خیلی نامردید. رفتگر رو کردید پاکبان ولی مقنی رو هنوز صدا می‌کنید مقنی. بنظرم اونم بشه پاکباز.

انصافا طنز بود مگه اینکه ندونید مقنی کیه یا من های باشم و ندونم هایم.

«بیا تا گل بر افشانیم و می در ساغر اندازیم» دعوت به کشیدن گل و شرب خمر می‌کنه؟

برید از الان نود بگیرید،شب بیام با من share کنید. به بهترینش به قید قرعه هیچی تعلق نمی‌گیره.

بعدها محتوای مناسب تر عرضه می‌کنم.

چرا آدم باید با کسی رابطه داشته باشه که کوچک ترین اثری رو ی زندگیش نمی‌ذاره؟

بصورت اتفاقی چتم رو با هلیا باز کردم، رفتم موزیک هارو گوش بدم و شت که یادم افتاد چقدر آهنگای قشنگی گوش می‌دادیم گذشته ها.

یه تعدادیش رو فرستادم این بالا شما هم گوش بدید.

آدم های اضافی زندگیم رو پاک کردم. الان وقتی کانتکت هامو می‌بینم حس بهتری دارم.

همشون کسایین که یا برام مهمن یا براشون مهمم.

توهم شلوغ بودن دور آدم رو ازش می‌گیره.

فردا عصر قرعه کشی می‌کنم. به نفر اول هیچی نمی‌‌دم. ولی بقیه شرکت کننده ها هم جایزه می‌گیرن. هرکسی به اندازه تلاشش هیچی نمی‌گیره.

مکالمه ای که دیروز داشتم:
من تا حالا به کسی نگفتم تبلیغم کنه، به تو هم نمی‌گم، ادمین کانالت کن منو خودم فوروارد کنم هرچی می‌خوام.


ولی اینا همش حرفای راه دوره، از دور قشنگه. وگرنه که شما حتی نمی‌فهمید کی و کجا.

باید یاد بگیرم کمتر خلاصه باشم. اصلا این خلاصه بودن داره کار دستم می‌ده.


ممکنه سر یک موضوع سه ساعت بتونم بحث کنم تا باطل بودنش رو نشون بدم ولی بجاش می‌گم کسشعره و خوابم میاد.

البته که برعکسش هم هست، مثلا بخوام برای نشون دادن چیزی ۳ ساعت دلیل بیارم، بجاش سیب رو از جیبم در میارم می‌گم ببینش.

آدم کپ می‌کنه. اصلا این سیب اینجا چیکار می‌کنه؟ نکنه قراره اول یکیش رو بده گاز بزنیم ببینیم می‌شه بعد دوتاش رو بذاری کنار هم بگه گاز بزنید و نتونیم بگه آفرین پسر هام. یاد بگیرید باهم باشید، تک تک می‌خورنتون، باهم باشید نمی‌خورنتون.


جمله «اصلا به من چه؟» هم حقیقتا خیلی عصای دستم بوده. و البته که باید یاد کنم از رها جان عزیز، که همیشه رها کردن باعث آسوده شدن خیالم شده.



راستش کل این متن تمرین این بود که خلاصه نباشم وگرنه که حرفم یه خط بود «حالم از توقعات آدم ها و آدم های متوقع بهم می‌خوره».