بهرحال برای یک ماه دارم میام قم. از ساکنین قم که بخوان همو ببینیم دعوت به عمل میارم خبر بدن.

@IDKWIA

برنامه امروز و فردام اینه تهران رو بگردم. بالاخره وقتشه قبل رفتن از خونه بیرون برم :))

من غر هام رو سر خودم می‌زنم. می‌دونم همه چیز دست من نبوده و نیست و نخواهد بود. اما می‌تونم ببینم همون بخشی که دست خودم بود دقیقا طوری که می‌خواستم پیش نرفت.

جای خاصی مد نظرم نیست. جاهایی رو می‌رم که خاطره دارم ازشون. احتمالا پارک هنرمندان، احتمالا پیست پارک لاله، احتمالا خوابگاه های دانشگاه تهران (همون جلوی درشون برم هم به اندازه کافی خاطره داره).
کوچه ای که زدم پای فرشید رو بگا دادم، مغازه ای که با رعنا رفتیم گفت چتید.

شاید پارک ساعی، اون آلاچیق که یه زمانی رندوم می‌رفتی توش یکیمون پیداش می‌شد.

شاید شهرک غرب، دلم برای اون پارک های کوچک پراکنده‌ش که تو همش می‌شد گل کشید و راحت نشست اگه ترسی از سگ نداشتی.

و چندتایی کافه.

دلم می‌خواد برم شهرک غرب اون کافه کوچیکه، ببینم هنوز منو یادش هست؟ هنوز اول برام یه لیوان چایی و زیرسیگاری میاره بعد می‌پرسه چی میل دارید؟
زهی خیال باطل. حتی شاید اون مغازه سر جاش نباشه.

ولی من هیچوقت اینارو تنها نرفته بودم. آدمایی بودن که دیگه نیستن. از آریا و فرشید بگیر تا مائده و کیمیا.
تنها وقتی همه جارو تنها می‌رفتم که شهرک غرب زندگی می‌کردم. از دور اون دوران لاکچری ترین تایم زندگیمه نه؟ حقیقت اینه که اون دوره گوه ترین بود.

I wanna move my life to next step.
I don't know how much ready I am.
Don't talk about trust, I don't have trust to my self. But who can I trust? The only one who I may have control on, is me. I can't find anyplace to go, only way I have is to continue otherwise I will be drowned.

I'm not good at English. Apology on my mistakes. Maybe one day I could learn.

Whole my life I was trying. Nothing has been changed, let's try again.

There's a beast in the house.

خوابم رو از جنگ های نامنظم شهری الگو برداشتم. قابل پیش بینی نیست. حتی برای خودم.

شما چه نود بفرستید چه موزیک،‌ زیباست.

@idkwia

بعدتر فهمیدم فیلِ توی اتاق من بودم.

پ.ن: نادیده گرفتن فیل در اتاق اشاره به نادیده گرفتن یه مشکل بزرگ داره. تا وقتی که دیگه حتی بخوای هم نتونی نبینیش.

یه مصرع رو اشتباه می‌خونه. اگه فهمیدید کدوم، به بزرگی خودتون ببخشید.

بدونید یکی بخاطر کمتر شدن هزینه بنزینش بهتون گفته بیاید بریم سفر، می‌رید؟

می‌دونید؟ شاید جوابش واضح باشه اما نیست. احتمالا ادمارو بشه اینطوری تقسیم بندی کرد. که یه عده بگن مهم نیست چطوری و با کی، برام مهمه به مقصد برسم. یه عده هم ممکنه بگن مهم نیست کجا و چطور، برام مهمه با کی می‌رم اونجا.

دارم وسایل خونه رو جمع می‌کنم. نمی‌تونم. بغض و حس شکست گرفتتم. سست شدم. مثل وقتی که توی ارتفاعم.

درام نیست. هر وسیله ای که دست می‌زنم یادآور یه خاطرست که یه گوشه خونه قایمش کرده بودم.

بعد مدت ها رفتم stastitics کانال رو چک کردم. تعداد share های کانال ناامید کنندست.


آخه اگه بقیه چیزایی که فوروارد می‌کردید بهتر بود باز ناراحتی نداشت. کمی تلاش و جهد به خرج بدید.

گوشیم زنگ خورد وسطش:)))