حالا من گفتم اینجارو معرفی کنید ولی منظورم به پسر ها نبود که :/ این همه زحمت نکشیدم و خون دل بخورم که تهش چی پسر؟

نه، ببینید خیلی سلکتیو عمل کنید، بین دوستای دخترتون اونایی که خوشگلن، wildن، فتیش عجیب دارن. ممنون. خدانگهدار.

یادم رفت. اونایی که پولدارن. توی این مورد پسر هم بودن اوکیه :)))

پس کِی قراره چنل‌نویسی یه شغل در نظر گرفته بشه و بهم حقوق تعلق بگیره؟

جدی وقتش شده. شماره کارت می‌دم نفری ده هزار تومان بریزید من برم باهاش واژن گاو رو واکاوی کنم.

خر تنها نماینده ما مرد ها توی اصطلاحات فارسیه.
شما ببین:

«خنجر به کس فیل زدن» اشاره از کار آسون کردن ولی بزرگنمایی برای سختیش.

«کس موش چال کردن» اشاره به کار بیهوده کردن.

«به کس گاو زدن» اشاره به تلف کردن.

اونطرف چی؟

«کیر خر» اشاره مستقیم به خود دستگاه تناسلی خر نر.

چقدر حرف زدم. چیه این آدمیزاد. برم موزیک های زیبایی که فرستادید گوش بدم. مراقبت کنید.

ولی یکی از راه هاش only fansه. بزنم؟ :)))

خیلی خوبه که می‌تونم ازتون سوال هایی بپرسم که فقط با ری‌اکت لایک یا دیسلایک جواب بدید.

می‌دونید از اون خوب تر چیه؟ اینکه لایک و دیسلایک رو برداشته باشی یه موز گذاشته باشی.

ما از اون خیسی برای مرطوب کردن انگشتمون استفاده می‌کنیم که راحت تر کتاب رو ورق بزنیم. فرق ما اینه.

بیست دقیقست بیدار شدم، از همون لحظه اول داره اشک از چشمام می‌ریزه. نمی‌تونم گریه‌م رو کنترل کنم.


حالم خوب نیست. همین. بای.

بخدا که وقتی باختم، خوشحالی آدم ها رو با چشمام دیدم. برق پیروزی، دیدی گفته بودم ها.
کسکشا زندگیه، مسابقه که نیست. بالا و پایین می‌شه.

نتونستم تحمل کنم. هرچیزی که غمگینم کرده رو بهم ریختم. اگه من نمی‌تونم بازی کنم، چرا باید مراقب صفحه بازی بشم؟ می‌رم یه زمین دیگه.

وسایلم رو از تو جعبه باز کردم. سر جاشون چیدم.

اندک زیبایی های باقیمونده این دنیا، هدیه آدما بهم همدیگست.

نمی‌گم من سیگار نمی‌کشم، ولی هرکس هستی می‌ری تو حیات ما سیگار می‌کشید ته سیگار هات رو میندازی کنار جعبه، بابام فکر می‌کنه اونا واسه منه. کسکش بس کن.

حرف بزنیم.
@idkwia

کنار حرف، موزیک و نود همیشه زیباست.

انقدر از آدمای اطراف بی‌خبریم که فقط موفقیت هاشون رو می‌بینیم.
پاره شدن هاشون رو نه. ریسک هاشون رو نه. تصمیم های عجیب و احمقانشون رو نه.

ببینید آرزو های آدم منتظر آدم واینمیستن تا بهشون برسی. اونا هم حرکت می‌کنن.

گاهی اوقات برای همیشه از دستشون می‌دی. راستش من یک سری از آرزو هام رو زیر فرش و لای برگه های دفتر یادداشتم قایم کرده بودم، نمی‌دونم چرا، بعضی هاش از ترس. بعضی هاش از کوچیکی خودم، بعضی هاش از بزرگی آرزو هام.

این دفتره رو که باز کردم ورق بزنم تا برگردم پیش آرزو هام، افتادن زمین شکستن، بعضی عاش حتی خشک شده بودن.
بین خودمون می‌مونه؟ حتی بعضی ها دیگه آرزوی من نبودن. زمانش گذشته بود.

راستش آرزو ها صبر نداشتن، واینستادن. آرزو برای قایم کردن نیست، برای رسیدنه.

لبخند رضایت.

ما بهش می‌گیم «مادر» ولی برای خیلی ها وسیله کسب درآمده. هرچند روز یبار مادرشون رو به حراج می‌ذارن.