علف بشی روت کاغذ می‌کشم.

حساب کردم به ازای هر پستی که می‌ذارم یک نفر و به ازای هر پست که نمی‌ذارم ۲ نفر لیو می‌دن.

نسل جدید رپ رو شنیدی؟
- نه
نسل جدید رپ:

سمت چپ، زیر قفسه سینه درد می‌کنه. توی گوشم هم انگار باد جمع شده بدون کوچک ترین اراده ای برای خالی شدن.
دلم چایی می‌خواد ولی از خدا که پنهون نیست، چایی سرد شده.
همین چند ساعت پیش بود، رفتم چایی بخورم، چایی داغ بود ولی هوا انقدر گرم بود که بعد خوردنش مثل یه دونده دو صد متر، که تو ثانیه های آخر تمام زور و نفسش رو گذاشته، خیس عرق شدم.

الان هوا خنکه. اما چایی داغ نیست. تراژدیه؟ نه، زندگیه.

دارم کار هاش رو انجام می‌دم یک کافه بزنم.
خواهرم می‌گه اسمش رو بذار «آبان».
هیچکس تو خانواده ما متولد آبان نیست.

الان متوجه شدم اگه زیر کتری رو روشن کنم دیگه لازم نیست بگم «کاش توی این هوا، چایی داغ داشتم».

کافه «آبان».
یه گوشه ایش می‌نویسم «اگه دست های یک‌دیگر را نمی‌گرفتیم، سقوط می‌کردیم».

شاید هم تمام اینا شد مثل اون چاییه. وقتی نوبتشون شد، گرماشون رو از دست بدن.

Sing with me.

هر دردی منجر به تلاش برای رفع اون درد می‌شه و هر تلاشی منجر به ایجاد دردی جدید.

زندگی درد و پاداشه.

من اگه دکتر بشم هم بخاطر اینه دکتر محرم بیماره.

«خون بخواه، جونم برات»

ولی جدی یبکار، یکیتون یه نود از خودش فرستاد که می‌شه گفت خیلی شبیه این بود.

و روراست باشیم، برگام ریخت.

دوست دخترم با دوست صمیمیش بحثش شده حس می‌کنم بخش مناسبیش بخاطر منه.

حس عذاب وجدان داره برام. کنارش معده‌م درد می‌کنه. امیدوارم دوباره خون ریزی معده نگیرم.

همزمان فهمیدم برای آدم های درست، رزومه اشتباه فرستادم. یه سری از کارهام کاملا به همدیگه ور شد.

می‌خوام برگردم تهران اما یادش میوفتم باید برم سراغ اون صاحبخونه ای که تهدید کرده بود میاد بالاسرم و من بهش گفتم منتظرم تا بیای.

نباید همه اینا باهم همزمان می‌شد. سرم پر از سر و صدا شده. هر کدوم از صدا ها یه راهی رو پیشنهاد می‌ده، هر کدوم از یه چیزی ایراد می‌گیره. دلم می‌خواد به تمام صدا های توی سرم بگم خفه شو. بعدش بخوابم.

راستش از شیرین ترین خواب های زندگیم بود. ۲ ساعت. بدون خواب دیدن. استراحت و آرامش مطلق.

ما تو فضا، شما زمینی هارو صدا می‌زنیم دراز آویز زینتی.
کلا به شما زمینی ها توی فضا خیلی object وارانه نگاه می‌شه.

تهدید های قبلی کم بود، تهدید به مرگ کردنم :))
گفتن تو این زمونه می‌زنی دو نفر رو می‌کشی نمی‌تونن اثبات کنن. فوقش پولش رو می‌دی.


بنظرتون بیخیال شم؟

یه همچین کسشعری (من واقعا استاندارد هام منعطفن در مقابل آهنگ. حتا از این خواننده آهنگ دیگه ای گوش دادم که اوکی بودم باهاش ولی این نه.)

بخدا که روم رو برگردوندم اونور؛ اینور رو نگاه کردم دیدم تو یوتیوب سرچ کردم <بی کسی محسن لرستانی>.

بازم بخدا که نه اسم این آهنگ رو شنیده بودم؛ نه خود آهنگ رو شنیده بودم و نه داشتم دنبال آهنگ می گشتم.

حالا اگه یه آدم برچسب زن اینو بخونه می گه که روانی شده. توهم می زنه. دو شخصیتی شده.
یه آدم خرافاتی فکر جادو جنبل میوفته یا چیزای ماورایی.
یه آدم احمق فکر می کنه هک شده.
یه آدم بیخیال می گه چه چالب و رد می شه.
یه آدم باهوش دنبال دلیل می گرده. و یادش میاد وقتی روش رو اونور کرده بود، دستاش روی کیبرد لپتاپ بوده. احتمالا دستش به تاچ پد و دکمه های کیبرد خورده و رفته روی یکی از پیشنهاد های گوگل.
یه آدم دچار overthinking می شینه همه اینارو بهش فکر می کنه.
راستی داشت یادم می رفت که یه آدم روانی هم یادش میاد که اصلا لپتاپ نداشته.

۵۵ میلیون کم دارم. جای اینکه بذارید پولتون الکی تو حسابتون باشه بدید من.
چقدر مصرف گرا و وابسته اید شما زمینی ها آخه.