«خون بخواه، جونم برات»

ولی جدی یبکار، یکیتون یه نود از خودش فرستاد که می‌شه گفت خیلی شبیه این بود.

و روراست باشیم، برگام ریخت.

دوست دخترم با دوست صمیمیش بحثش شده حس می‌کنم بخش مناسبیش بخاطر منه.

حس عذاب وجدان داره برام. کنارش معده‌م درد می‌کنه. امیدوارم دوباره خون ریزی معده نگیرم.

همزمان فهمیدم برای آدم های درست، رزومه اشتباه فرستادم. یه سری از کارهام کاملا به همدیگه ور شد.

می‌خوام برگردم تهران اما یادش میوفتم باید برم سراغ اون صاحبخونه ای که تهدید کرده بود میاد بالاسرم و من بهش گفتم منتظرم تا بیای.

نباید همه اینا باهم همزمان می‌شد. سرم پر از سر و صدا شده. هر کدوم از صدا ها یه راهی رو پیشنهاد می‌ده، هر کدوم از یه چیزی ایراد می‌گیره. دلم می‌خواد به تمام صدا های توی سرم بگم خفه شو. بعدش بخوابم.

راستش از شیرین ترین خواب های زندگیم بود. ۲ ساعت. بدون خواب دیدن. استراحت و آرامش مطلق.

ما تو فضا، شما زمینی هارو صدا می‌زنیم دراز آویز زینتی.
کلا به شما زمینی ها توی فضا خیلی object وارانه نگاه می‌شه.

تهدید های قبلی کم بود، تهدید به مرگ کردنم :))
گفتن تو این زمونه می‌زنی دو نفر رو می‌کشی نمی‌تونن اثبات کنن. فوقش پولش رو می‌دی.


بنظرتون بیخیال شم؟

یه همچین کسشعری (من واقعا استاندارد هام منعطفن در مقابل آهنگ. حتا از این خواننده آهنگ دیگه ای گوش دادم که اوکی بودم باهاش ولی این نه.)

بخدا که روم رو برگردوندم اونور؛ اینور رو نگاه کردم دیدم تو یوتیوب سرچ کردم <بی کسی محسن لرستانی>.

بازم بخدا که نه اسم این آهنگ رو شنیده بودم؛ نه خود آهنگ رو شنیده بودم و نه داشتم دنبال آهنگ می گشتم.

حالا اگه یه آدم برچسب زن اینو بخونه می گه که روانی شده. توهم می زنه. دو شخصیتی شده.
یه آدم خرافاتی فکر جادو جنبل میوفته یا چیزای ماورایی.
یه آدم احمق فکر می کنه هک شده.
یه آدم بیخیال می گه چه چالب و رد می شه.
یه آدم باهوش دنبال دلیل می گرده. و یادش میاد وقتی روش رو اونور کرده بود، دستاش روی کیبرد لپتاپ بوده. احتمالا دستش به تاچ پد و دکمه های کیبرد خورده و رفته روی یکی از پیشنهاد های گوگل.
یه آدم دچار overthinking می شینه همه اینارو بهش فکر می کنه.
راستی داشت یادم می رفت که یه آدم روانی هم یادش میاد که اصلا لپتاپ نداشته.

۵۵ میلیون کم دارم. جای اینکه بذارید پولتون الکی تو حسابتون باشه بدید من.
چقدر مصرف گرا و وابسته اید شما زمینی ها آخه.

کرج برام شهر عجیبیه. توی یک لحظه تنها بودم می‌خواستم سیگار بکشم کسی نبود، لحظه بعد توی ماشین بودیم. یکی کنارم داشت تونی می‌زد، یکی جلو داشت کنیاک می‌خورد و اون یکی گل رول می‌کرد.

زندگی برای آدم ها مختلف مسیر های متفاوتی داره. برای شمایی که مسیرت با من یکی نیست، آرزوی بهترین هارو دارم.

برای خودم هم آرزوی خواب راحت.

اگه کل کره زمین رو یه سیب در نظر بگیریم، این اون سیبیه که قبل از مرگم باید یه گاز بزرگ ازش زده باشم.

هیچوقت سعی نکردم عکس با یه چیز گرونی که یبار دستم اومده بگیرم. راستش هیچ عکسی از گرون ترین غذا هایی که خوردم ندارم. در عوض چندتایی از چیزایی که به بدترین شکل خودم پختم دارم. نه که از قصد بد باشن. موضوع اینه که من آشپز نیستم.

راستش سن من از ادا گذشته. باید خودم بهتر باشم. اینستاگرام خیلی وقته عکسی نذاشتم. نه که جای جالبی نرفتم، نه که کار جالبی نکردم، حتا نه که عکسی نگرفته باشم.
بلکه حس نمی‌کردم اونا متعلق به منن. سن من از دیدن گذشته. من تو سنِ چیدنم :))

این نتیجه رو ببینید. می‌خوام ازش سوال بپرسم.
لابد آخر کلاس کوییز هم داریم دیگه.

«کشتیِ میون طغیانم»

مشکل زیاده اما سوال اینه که آیا من تموم شدم؟

راستش خیلی بهش فکر کردم. متوجه شدم اخلاقیات دست و پام رو بسته بود. حالا وقتشه من دست و پای اخلاقیت رو ببندم بذارم یه گوشه.

من یه تعداد مناسبی دوربین مخفی ایرانی نگاه کردم. نمی خوام اغراق کنم. همش برام سوال بود چرا کسی که باهاش شوخی می کنن نمی گن < یه پیام دارم برای شوخی کننده عزیز>