فکت اول: یک زمانی مد شده همه چیز رو از جنس نانو می ساختن. این جوراب های نانو هنوزم هست؟ ویژگی اصلیشون این بود آب ازشون لیز می خورد.

فکت دوم: بدن ما جنسش بیش تر از آبه.

بریم سراغ اینکه اینا چه ربطی داشتن. هیچی. فقط می خواستم این توصیف رو درک کنید:

حس می کنم تمام دنیا آبه و من آب گریز. هر کاری رو لمس می کنم عین شن ساحل از لای مشتم می ریزه پایین. با این تفاوت که من دستمو هم مشت نمی کنم. انگار نه میلی هست به داشتن نه میلی هست به داشته شدن.

و من مدت هاست هیچ بنده ای رو، خدا نیستم.
دردسر دارید. گذاشتم کنار دارم استراحت می کنم.

مدت هاست کابوسی که می بینم اینه: یکی رو با مشت می زنم اما هربار می زنمش خودم دردم می گیره. اما انقدر از اون فرد تنفر دارم که به مشت زدن ادامه می دم اما فقط منم که زخمی می شم. انگار دارم خوم رو می زنم.

شما هم حس کردید گاهی ناخودآگاهتون داره تمام تلاشش رو می کنه؟

دوست دخترم انقدر هاته که مایکروفر رو از لیست خرید حذف کردم.

امروز موقع صبحانه فهمیدم برای گرم کردن نون مناسب نیست. خمیر می شه. من مایکروفر رو به لیست برمی گردونم.

من اگر برای کاری 365 روز زمان صرف کنم، اطمینان دارم 364 روز رو صرف این کردم که اون کار رو شروع کنم.

این موز ها آخرش کار دستم داد دستم. این چندبار آخر که فاطمه اومد اینجا با خودش موز آورد، امروز گفتم چیه این. گفت فکر می کردم موز میوه مورد علاقته :)))

من میوه مورد علاقم ممه ست. نه چیزه، یعنی نارنگی.

دلم می‌خواد آیدی روزمره نویس هایی که پزشکن رو بذارم براتون و بنویسم خودش بهم گفته خوشحال میشه ازش سوال های پزشکی و درمانیتون رو بپرسید.

بعد وایسم اون دور و از جهنم بپا شده لذت ببرم.

مثلا @gabbroing‌ خودش بهم گفت عاشق اینه که وقتی از بیمارستان می‌رسه خونه، ببینه تو ناشناس براش عکس آزمایش فرستادید.

بعد داشتم فکر می‌کردم چرا منو از چنلش بلاک کرده :))

با دوست دخترم قرار صبحانه گذاشتیم ولی در راستای اقتصاد مقاومتی، رفتم دوتا تخم مرغ گرفتم منتظرم بیاد نیمرو کنیم بخوریم. کافه و رستوران تعطیل.پ

اوایلش با برنامه ریزی قبلی گند می‌زدم به زندگیم. الان که حرفه ای تر شدم بدون برنامه ریزی این کارو می‌کنم. رفلکس هام سریع تر شده.

خیلی به راه برون رفت از شرایط فکر کردم.
تنها راه حل شوگرمامیه. اگه پول خوب داد، شوگرددی هم قبوله.

الان شوگرمامی مجلسی و خوب از کجا می شه پیدا کرد؟ کم کارکرد باشه. قبلش برای یه آقا دکتر بوده باشه که داشته دور هاش رو تو اروپا می زده.

آقا بهترین ورژن یک نرم افزار لزوما جدید ترینش نیست. یک سری وقتا ورژن قبلی کارایی بهتری داره. با اینکه احتمالا هم قدیمی تره و هم ویژگی های کمتری داره.

داشتم فکر می کرم منی که این گوشه نشستم هم تقریبا همینم. دو ورژن قبل تر سرپا تر بودم. ولی موضوع این نیست. موضوع اینه که این راهیه که آدم باید طی کنه. گاهی وقتا پیشرفت کردن نتیجه ش رو در لحظه نشونت نمی ده. برعکس. افتاده تری.

می خوام یه پیش بینی براتون بذارم و بعدا چکش کنیم.
هر انتخاباتی توی ایران بشه (جه مجلس چه ریاست جمهوری)؛ موضوع اصلی که روش مانور می دن تا رای بدید، سربازیه. اینکه سربازی رو حرفه ای و غیر اجباری می کنن.

امروز سگ سیاه افسردگی رو دیدم؛ داشت با کبوتر صلح جفت گیری می کرد.
اوضاع اونا هم مناسب نیست. اعصابی براشون نمونده.

<امشبم گذشت و کسی نکشت مارو>

اینو همونی گفته که قبل ترش نوشته بود که، شب در چشمای اونه و باید به سیاهی چشماش نگاه کرد، همونی که روز توی چشماشه و باید به سفیدی چشمانش نگاه کرد. چشم اگه فروبنده جهانی به تاریکی فرو می ره. (حسین پناهی)

قبل تر برام سوال بود که چرا کسی باید شبیه به حسرت بگه امشبم گذشت و کسی نکشت مارو؟
الان برام سوال نیست.

لوبریکنت هم از توییتر یاد گرفتید. قبل اون کره حیوانی می زدید.

راه فرارم؛ آغوش توست.

خوشحال بودم تا اینکه یه لحظه نخندیدم و به وضع خودم فکر کردم.

دیدید گاهی زندگی میاد می زنه تو گوشتون؟

راستش دیروز صبح تمام پولی که داشتم شد صفر.‌
گفتم می‌خوابم هر موقع پولدار شدم بیدار می‌شم.
متاسفانه دیگه بیش از این نمی‌تونم بخوابم.
هم زخم معده داره اذیت می‌کنه نمی‌ذاره آدم بخوابه هم اینکه مگه یک نفر چقدر می‌تونه بخوابه.

من می‌رم بمیرم. زندگی بهتر شد بیدارم کنید.