واقعا جَو آشغالی شده. هیچی سر جاش نیست.
همش تبلیغات. همش دروغ.

همین دیروز رفتم پت شاپ، بعد نگاه کردن به اینور اونور، پت مورد علاقه خودمو انتخاب کردم. رفتم به یارو می‌گم اینو می‌خوام، حالا طرف داد و بیداد و شاکی. پت رو نداد. همش می‌گفت مرتیکه این دخترمه، اینجا داره کار حساب داری می‌کنه.

صحبت کنیم.

یادم باشه شکستم.

من بهت نور رو قول می‌دم.

دریا آرومم می‌کنه.

می‌دونستی تو چشمات دریا داره؟

مسیح و آرش؟ چی‌شده؟ کامران هومن اسم هنریشون رو تغییر دادن؟

آدم هایی که تو حوزه کاریم خفن بودن، دستگیر شدن.

شرکت هایی که دوست داشتمشون، تعطیل شدن.

بعد منِ کسخل هنوز می‌گم می‌خوام ایران بمونم کار کنم.

راستش زندگی کاری ای که دوست دارم:

مشاوره به یک خبرگزاری تخصصی،
تدریس ریاضی و سیستم عامل،
راه اندازی یک محصول ابری (شما مثل ابر اروان درنظر بگیر ولی متفاوت)،
بلاگ نویسی.

فعلا اما با تخمام بازی می‌کنم.

‌ ‌ ‌‌‌ ‌
کاش منم تخم داشتم حداقل تو این زندگی گوه باهاش بازی میکردم

بلاکم کردی. اونجا نمی‌تونم جواب بدم.

خواستم بگم اگه تخم نداری، احتمال اینکه ممه داشته باشی زیاده. اونم دوتاست. باهاش بازی کن.

دندونم شکست.
مبارک دندونپزشک ها.

در واقع آدمی که دچار غرور می‌شه، با سر نمی‌خوره زمین، زمین می‌خوره تو سرش.

رو هوا نمی‌گما. کف زمین پخشم که اینو می‌گم.

راستش حس می‌کنم خودم رو دوست ندارم اما زندگی رو دوست دارم.

این نشون می‌ده اون وسطای زندگی، یه راهی رو اشتباه رفتم.

کدومتون کرجه و می‌خواد گل بیاره بریم بکشیم؟

جدی بعد ۴ روز دلم واسه تهران تنگ شد. کیر تو اینجا.

دو روزه هر دقیقه ایمیلم رو چک می‌کنم و هر صدای sms ای که میاد از جام می‌پرم و می‌خونمش.

انتظار خسته کنندست، وابسته بودن خسته کنندست. اما زندگی بدون اینا نمی‌شه.

مشکل اینه که نمی‌دونم چی خستگی رو از تنم در میاره.

گویی زندگیم رو تا قطره آخر مصرف کردم. چیزی از زندگی نیست.

خیس شید رودخونه شید بیام روتون ارس بکشم.

من انقدر محکم لگد به بختم می‌زنم که تهش می‌خوره به یه دیواری چیزی، برمی‌گرده پیش خودم.

جدی از وقتی نود کمتر می‌بینم، حس می‌کنم هیز تر شدم :))