مسیح و آرش؟ چی‌شده؟ کامران هومن اسم هنریشون رو تغییر دادن؟

آدم هایی که تو حوزه کاریم خفن بودن، دستگیر شدن.

شرکت هایی که دوست داشتمشون، تعطیل شدن.

بعد منِ کسخل هنوز می‌گم می‌خوام ایران بمونم کار کنم.

راستش زندگی کاری ای که دوست دارم:

مشاوره به یک خبرگزاری تخصصی،
تدریس ریاضی و سیستم عامل،
راه اندازی یک محصول ابری (شما مثل ابر اروان درنظر بگیر ولی متفاوت)،
بلاگ نویسی.

فعلا اما با تخمام بازی می‌کنم.

‌ ‌ ‌‌‌ ‌
کاش منم تخم داشتم حداقل تو این زندگی گوه باهاش بازی میکردم

بلاکم کردی. اونجا نمی‌تونم جواب بدم.

خواستم بگم اگه تخم نداری، احتمال اینکه ممه داشته باشی زیاده. اونم دوتاست. باهاش بازی کن.

دندونم شکست.
مبارک دندونپزشک ها.

در واقع آدمی که دچار غرور می‌شه، با سر نمی‌خوره زمین، زمین می‌خوره تو سرش.

رو هوا نمی‌گما. کف زمین پخشم که اینو می‌گم.

راستش حس می‌کنم خودم رو دوست ندارم اما زندگی رو دوست دارم.

این نشون می‌ده اون وسطای زندگی، یه راهی رو اشتباه رفتم.

کدومتون کرجه و می‌خواد گل بیاره بریم بکشیم؟

جدی بعد ۴ روز دلم واسه تهران تنگ شد. کیر تو اینجا.

دو روزه هر دقیقه ایمیلم رو چک می‌کنم و هر صدای sms ای که میاد از جام می‌پرم و می‌خونمش.

انتظار خسته کنندست، وابسته بودن خسته کنندست. اما زندگی بدون اینا نمی‌شه.

مشکل اینه که نمی‌دونم چی خستگی رو از تنم در میاره.

گویی زندگیم رو تا قطره آخر مصرف کردم. چیزی از زندگی نیست.

خیس شید رودخونه شید بیام روتون ارس بکشم.

من انقدر محکم لگد به بختم می‌زنم که تهش می‌خوره به یه دیواری چیزی، برمی‌گرده پیش خودم.

جدی از وقتی نود کمتر می‌بینم، حس می‌کنم هیز تر شدم :))

خب دیگه این نخ آخر رو بکشم و دیگه فقط کار کار کار.

هنوز دارم همون نخ رو می‌کشم.

جدی جدی این نخه رو بکشم و دیگه کار کار کار.

من بی حاصل ترین سحرخیز دنیام.

سحرخیز واقعی اونی بود که صبح بیدار شد، صبحانش رو خورد، پاشد رفت فرودگاه، هواپیما رو برداشت کوبوند تو برج های دوقلو.

پسر من واقعا از همون بهمنی می‌کشم که پدرم سال ۵۷ روشن کرد. خاموش نمی‌شه.