به دو سه نفر نیاز دارم تا ازشون استفاده ابزاری بکنم.

از زیبایی های این دنیا راضی نیستم.

نارضایتی قلبی دارم نسبت به کارهام.

کارهام شبیه یه فیلم نامه از اصغر فرهادی می‌مونه که اوایل داستان رهاش می‌کنه و نوشتن رو ادامه نمی‌ده.

رفتم بازار. خانم نو پیدا نمی‌شه. همه دور رنگ، سقف ها زدگی دار.

شما زندگیتون چطوره؟

اینکه از خواسته هام دست بکشم یا دور بشم، بهم این حس رو می‌ده که گذشته ای که براش تلاش کردم رو بندازم دور.

«کل شهر خاکستری؛ بالا سر من رنگین کمون»

می‌گه من رنگین کمون نمی‌بینم.
بیا چشمای من برای تو. تو جای من ببین.

قطعا یکی از نشونه های پیر شدنم اینه که دیگه شبا تا هروقت بخوام نمی‌تونم بیدار بمونم. ساعت از ۱۱ می‌گذره انگار سیم رو از برق کشیدن.
میوفتم.

من به همه نظر دارم نه چون همه دافن.
چون کوشیدم زیبایی در نگاهم باشد نه چیزی که به آن می‌نگرم.

توی یه کوچه خلوت بودم، اومدم از یه ماشین که پارک بود از رانندش آدرس بپرسم، دیدم ترسیده.
همزمان یه دختر سرش رو از لای پای مرده آورد بالا.

نمی‌دونستم چیکار کنم گفتم عه ادامه بدید، خدافظ.

باز هم بگید. تا ده. بعدش بخوابیم.